Iedere week komen er tientallen nieuwe albums binnen op de redactie van Maxazine. Veel te veel om ze allemaal te beluisteren, laat staan te recenseren. Iedere dag één recensie zorgt ervoor dat er te veel albums blijven liggen. En dat is zonde. Daarom plaatsen we vandaag een overzicht van albums die op de redactie binnenkomen in korte recensies. Dit weekend plaatsen we albums die we vorig jaar hebben moeten laten liggen… de vergeten parels van 2025…
Deafheaven – Lonely People with Power
Op ‘Lonely People with Power’ combineert Deafheaven zware gitaren met melodische atmosfeer. Het album keert terug naar een zwaarder geluid en bouwt dynamische structuren langzaam op, waarbij thema’s van isolatie en veerkracht doorklinken in zowel instrumentatie als teksten. De gelaagde arrangementen en contrasten tussen intensiteit en melodie maken het album meeslepend en genuanceerd. Voor fans van blackgaze biedt dit werk zowel kracht als diepgang, en de composities beloven een volledig onderdompelende luisterervaring. (Anton Dupont) (9/10) (Roadrunner Records)
Kali Uchis – Sincerely
Kali Uchis’ ‘Sincerely’ mengt neo‑soul, R&B en dream pop over nummers zoals singles ‘Sunshine & Rain…’, ‘ILYSMIH’ en ‘All I Can Say’. Haar zang varieert van kwetsbaar tot zelfverzekerd, ondersteund door een mix van elektronische en organische instrumenten. Het album voelt samenhangend en verkent verschillende sferen en stemmingen. Kritieken prijzen de emotionele nuance en cohesie, waardoor het een boeiende luisterervaring biedt. (William Brown) (8/10) (Capitol)
The Behaviour – Pedestals
Voor dit mini album is één persoon verantwoordelijk namelijk multi-instrumentalist en producer Marshall Kilpatric. Van origine is hij drummer en heeft hij in diverse bands gespeeld zoals The Esoteric en Kylesa. Ook heeft hij aan albums meegeschreven en als vervanger gefungeerd van drummers. Zo heeft hij Brann Dailor (nu in Mastodon) vervangen in de band Today Is The Day en verving hij Josh Freese in de band van Limp Bizkit-gitarist Wes Borland , Black Light Burns. ‘Pedestals’ bevat eerder uitgebrachte nummers die al op single zijn verschenen en nieuw materiaal. De teksten hebben als thema dingen die onbereikbaar zijn versus dingen die je zo voor het grijpen hebt. De albumtitel ‘Pedestals’ refereert ook naar het gevaar om iets of iemand op een voetstuk te plaatsen. Genoeg diepgang op dit mini album dat niet alleen muzikaal interessant is maar de luisteraar ook aanmoedigt om over dingen na te denken. Beste nummer is The Police-cover ‘Invisible Sun’ dat erg mooi is versleuteld in een shoegaze versie. Dit mini album is een effectieve teaser voor het complete nieuwe album wat gepland staat in 2026. (Ad Keepers) (7/10) (Rexius Records)
The Last Dinner Party – From The Pyre
The Last Dinner Party’s ‘From The Pyre’ biedt een theatrale en verhalende rockervaring, met singles zoals ‘This Is the Killer Speaking’, ‘The Scythe’ en ‘Second Best’. Het album combineert muzikale dynamiek met dramatische storytelling en geeft elk nummer een eigen karakter, terwijl het geheel thematisch verbonden blijft. Productie en arrangementen zorgen voor emotionele impact en duidelijke structuur, wat het album toegankelijk en memorabel maakt voor luisteraars die van conceptuele rock houden. (Norman van den Wildenberg) (8/10) (Island)
Paradise Lost – Ascension
Paradise Lost levert met ‘Ascension’ een album af dat gothic metal en death‑doom combineert met nieuwe lagen van sfeer en melodie. Singles zoals ‘Silence Like The Grave’ tonen een balans tussen zware passages en melodische elementen. De productie laat atmosferische details goed tot hun recht komen en de warme, introspectieve vocalen ondersteunen de teksten over verlies en reflectie. Het album behoudt de kern van Paradise Lost zonder repetitief te worden en voelt coherent van begin tot eind. (Anton Dupont) (8/10) (Nuclear Blast)