Iedere week komen er tientallen nieuwe albums binnen op de redactie van Maxazine. Veel te veel om ze allemaal te beluisteren, laat staan te recenseren. Iedere dag één recensie zorgt ervoor dat er te veel albums blijven liggen. En dat is zonde. Daarom plaatsen we vandaag een overzicht van albums die op de redactie binnenkomen in korte recensies. Dit weekend plaatsen we albums die we vorig jaar hebben moeten laten liggen… de vergeten parels van 2025…
Turnstile – Never Enough
Turnstile’s vierde studioalbum ‘Never Enough’ verkent de grenzen van hardcore punk met energie en melodische variatie. De titeltrack ‘Never Enough’ en singles zoals ‘Seein’ Stars’ en ‘Birds’ combineren intensiteit met subtiele wendingen die afwisselend doen denken aan The Police‑achtige ritmes en klassieke hardcore. Reggae‑invloeden, Latijnse hoorns en atmosferische synths zorgen voor verrassende momenten zonder de kern van de band te verliezen. Het album voelt coherent over de 45 minuten en laat een duidelijke evolutie zien ten opzichte van eerdere albums zoals ‘Glow On’. Thematisch draait het om veerkracht en verbinding, gepresenteerd via zowel chaotische uitbarstingen als reflectieve passages. Voor luisteraars die van complexe ritmes en onverwachte muzikale wendingen houden, biedt ‘Never Enough’ een afwisselende en boeiende ervaring. (Anton Dupont) (8/10) (Roadrunner Records)
Ryan Davis & the Roadhouse Band – New Threats from the Soul
‘New Threats from the Soul’ is een Americana-album dat zeven tracks bevat, waaronder de titelsong en singles als ‘Monte Carlo / No Limits’ en ‘Better If You Make Me’. Het album combineert indie rock en roots‑storytelling, met warme, gelaagde arrangementen en melancholische reflecties afgewisseld door lichte vreugdevolle momenten. De instrumentatie en harmonieën ondersteunen de introspectieve teksten, waarbij elk nummer bijdraagt aan een samenhangende sfeer. Critici hebben de lyrische diepgang en consistente uitvoering geprezen. Het album is bedoeld voor luisteraars die van subtiele details en doordachte songwriting houden en belooft een rijke luisterervaring over het gehele speelduur. (Norman van den Wildenberg ) (9/10) (Sophomore Lounge/Tough Love)
Destroyer – Dan’s Boogie
Destroyer blijft op ‘Dan’s Boogie’ zijn inventieve schrijfstijl tonen, met een balans tussen speelsheid en reflectie. Tracks als ‘Bologna’, ‘Hydroplaning Off the Edge of the World’ en ‘Cataract Time’ combineren melodische lijnen met subtiele tekstuele diepgang. Piano en synthesizer creëren een filmisch gevoel, terwijl de gitaar een solide basis biedt. Critici prijzen de consistente kwaliteit en uitgekiende productie, waarbij elk nummer bijdraagt aan de samenhang van het album. Het geheel voelt volledig uitgewerkt en boeiend voor luisteraars die aandachtig willen luisteren naar zowel arrangement als lyriek. (Anton Dupont) (8/10) (Merge Records)
Nad Sylvan – Monumentata
Nu het jaar bijna voorbij is, laat ik mijn licht schijnen op ‘Monumentata’, van prog rock grootheid Nad Sylvan. Deze zanger/multi- instrumentalist/componist combineert niet alleen folk, klassiek en rock, maar ook jazz en oude R&B. De hoge, breekbare zang van het licht het poppy openingsnummer is mooi. De fade out is een beetje saai. Ondanks de laagjes en details in de muziek, word ik pas ‘gegrepen’ door de eerste, kalm gezongen woorden van ‘Monte Carlo Priceless’. Het geluid van de muziek is prachtig helder, maar er is nog geen ‘wow-factor’. Die is er wel tijdens ‘Wildfire’, waarin de muziek soms tegen elkaar in lijkt te gaan. Er zijn prachtige details en overgangen in de muziek. Als de muziek minimalistisch is, gaat de zang hierin mee. Na het toegankelijke ‘Make Somebody Proud’ volgen boeiende tracks, deze bevatten bijzondere melanges van instrumenten en ritmes. Dat geldt ook voor de hoge tonen (van viool en toetsen), versus lage (bas)tonen. De gestapelde zang is in een aantal nummers vrij zoet, dit is in harmonie met de muziek. ‘Monumentata’ moet groeien, dat komt vast doordat dit zijn meest persoonlijke album is. (Esther Kessel-Tamerus) (7/10) (InsideOut)
Motörhead – The Manticore Tapes
Motörhead fans kunnen hun portemonnee weer gaan trekken. Toen gitarist Larry Wallis en drummer Lucas Fox door Lemmy uit de band waren gezet komt de klassieke “Three Amigos” bezetting tot stand met Eddie Clarke op gitaar en Phil Taylor op drums. Op dit album krijgen we de eerste opnames te horen die gemaakt zijn in de Kilmister/Clarke/Taylor bezetting. Het is nauwelijks te bevatten dat dit illustere trio zich alle drie al in de ‘rock ‘n’ roll heaven’ bevinden. Het trio is duidelijk nog niet op elkaar ingespeeld, het rommelt nog aan alle kanten. Verder nog meer waarschuwingen voor degenen die tot aankoop van dit album willen overgaan. De opnames zijn 50 jaar oud en ook dat is te horen. Het klinkt allemaal ruw en ongepolijst. Op sommige nummers zoals ‘Iron Horse’ is Lemmy’s zang nauwelijks te horen. Verwacht ook geen ‘Greatest Hits’ album. Het merendeel van de nummers zijn ‘work in progress’ al staan er ook al wel een paar embryonale versies op van nummers die ook op officiële albums zijn verschenen zoals ‘Iron Horse’ en ‘Motörhead’. Dit album is vooral de moeite waard om de historische relevantie en krijgt enkel en alleen al voor dit feit deze hoge waardering. Niet die-hard Motörhead fans zijn beter af met de officiële albums van de band en mogen twee tot drie punten van mijn eindwaardering aftrekken. (Ad Keepers) (9/10) (BMG)
