Vier jaar na het met een Grammy bekroonde ‘Gemini Rights’ is Steve Lacy terug met ‘Oh Yeah?’, zijn derde soloalbum. De Californische multi-instrumentalist, ooit doorgebroken als gitarist van The Internet en later wereldberoemd met de nummer 1 hit ‘Bad Habit’, schreef, speelde en produceerde het album opnieuw volledig zelf, een gewoonte die zijn muziek altijd een intieme, bijna huiskamerachtige klank heeft gegeven.
Het album ontstond na een breakup die Lacy vorig najaar doormaakte. Zijn label had hem naar verluidt aangeraden om iets vrolijkers te maken, maar Lacy negeerde dat advies, en het is precies die koppigheid die ‘Oh Yeah?’ zijn kracht geeft. In plaats van de luchtige funk waarmee hij bekend werd, is dit een introspectiever, transparanter werk, opgenomen deels in Parijs, een stad waarvan hij zegt dat de sfeer hem meer helderheid gaf in zijn schrijfproces.
De opener, die de titel van het album draagt, zet direct de toon met een vraag die als een rode draad door de plaat loopt: wat betekent het om jezelf serieus te nemen na een periode van pijn. ‘The Feeling’ is het emotionele hart van het album, een nummer dat opbouwt van een ingetogen begin naar een vollere, bijna hymnische climax, gedragen door Lacy’s kenmerkende, licht schurende gitaarwerk. Op ‘Nice Shoes / In Your World’ combineert hij een scherpe breakbeat met teksten die tussen speels en kwetsbaar balanceren, met de inmiddels bekende zin over een romantic boner die meteen laat zien dat Lacy nooit bang is om zichzelf een beetje belachelijk te maken.
Muzikaal is ‘Oh Yeah?’ opvallend door de rol van synthesizers, een instrument waar Lacy de afgelopen jaren een verzameling van heeft opgebouwd. Producer en oud-bandgenoot Matt Martians omschreef het album als een terugkeer naar pop zoals die vroeger klonk, niet de hedendaagse variant, maar de klassieke, songgerichte aanpak van decennia geleden. Dat is te horen op nummers als ‘Doom’ en ‘Pure Colour’, waar de nadruk ligt op melodie in plaats van productietrucs. Gastbijdragen van onder anderen Erykah Badu en Fousheé voegen kleur toe zonder het persoonlijke karakter van de plaat te overschaduwen.
Wat opvalt is hoe kort de nummers blijven, Lacy zegt nooit meer te willen maken dan nodig is om een idee compleet te laten voelen, en dat zorgt voor een album dat voortdurend in beweging blijft. Er is weinig ruimte voor verzadiging, wat de plaat een frisheid geeft die zijn eerdere werk soms miste. Tegelijkertijd betekent die beknoptheid dat sommige ideeën net wat meer ademruimte hadden kunnen gebruiken.
‘Oh Yeah?’ is geen plaat die schreeuwt om aandacht. Het is een intiem, weloverwogen album van een artiest die weet dat kwetsbaarheid niet hoeft te betekenen dat je jezelf verliest. Voor fans van ‘Gemini Rights’ is dit een logische, volwassen vervolgstap, en voor nieuwe luisteraars een uitstekende introductie tot een van de meest eigenzinnige stemmen binnen de hedendaagse soul en R&B. (8/10) (RCA Records)