Iedere week komen er tientallen nieuwe albums binnen op de redactie van Maxazine. Veel te veel om ze allemaal te beluisteren, laat staan te recenseren. Iedere dag één recensie zorgt ervoor dat er te veel albums blijven liggen. En dat is zonde. Daarom plaatsen we vandaag een overzicht van albums die op de redactie binnenkomen in korte recensies.
People in Orbit – Viewpoints
Werp een blik op de titels en je weet dat je een conceptalbum in je handen hebt van een band die zichzelf niet te serieus neemt, hoewel dat laatste wellicht interpretatie is. En daarmee hebben we het thema van dit album te pakken: perspectief en interpretatie. We zien dingen niet zoals ze zijn, maar zoals wij zijn. Of zoals we luisteren. People in Orbit, een vijfkoppige formatie uit het Zweedse Malmö, verpakt dit filosofische vraagstuk in een mix van jazz-rock en elektronica, met invloeden uit traditionele jazz. De ruggengraat van ‘Viewpoints’ wordt gevormd door ‘Cycles’, inclusief de prelude, een vijfdelige suite. Een titel als ‘Bombastic and Majestic Introduction’ maakt ontzettend nieuwsgierig en werpt de vraag op of de titel de lading dekt. Oprichter en trompettist Adam Sass en saxofonist Edin Ekman mogen helemaal los in de improvisaties. Die ruimte voor improvisatie is er, maar alles blijft wel keurig binnen de lijntjes. De composities op ‘Viewpoints’ zijn doordacht, evenals de opbouw in arrangementen. Daarbij weten de Zweden de spanning vast te houden door voortdurend te spelen met de dynamiek, binnen en tussen de verschillende tracks. Natuurlijk dringt de vergelijking met Weather Report zich op, zij het dat de Zweden minder flamboyant zijn, meer ingetogen. Als je een minpunt zou moeten benoemen, dan is het dat People in Orbit soms net iets te veel met de rem erop speelt. (Jeroen Mulder) (7/10) (April Records)
Squarepusher – Kammerkonzert
Met ‘Kammerkonzert’ waagt Tom Jenkinson, beter bekend als Squarepusher, zich voor het eerst volledig in de wereld van kamermuziek. De titel is Duits voor kamerconcert, en de naam is veelbetekenend: veertien tracks gebouwd op strijkers, fortepiano, vibrafoon, houtblazers en live drums, allemaal gespeeld en geprogrammeerd door Jenkinson zelf via een MIDI-gitaarsysteem. De bekende IDM-blauwdruk blijft herkenbaar aanwezig, maar de gebruikelijke elektronische klanken zijn vervangen door akoestische instrumenten, wat leidt tot een album dat tegelijk cerebraal en springerig is. ‘K7 Museum’ is het meest aanstekelijke moment, met een harpsichord-en-slapbass-samenspel dat ergens tussen Mozart en Miles Davis zweeft. Op ‘K5 Fremantle’ worden griezelige drones en pizzicato-tokkels tegen elkaar uitgespeeld. De leadsingles ‘K2 Central’ en ‘K13 Vigilant’ demonstreren Jenkinsons vermogen om verrassende textuurwisselingen te bouwen zonder de kern van zijn sound te verloochenen. ‘Kammerkonzert’ is niet zijn meest avontuurlijke werk, maar het is strak en intelligent uitgevoerd. (Tobias Braun) (7/10) (Warp)
El Ten Eleven – Nowhere Faster
Het Los Angeles-post-rockduo El Ten Eleven brengt met ‘Nowhere Faster’ zijn zestiende release uit, na zijn langste pauze in 23 jaar samenwerking. Het album is thematisch geworteld in onrust en vergankelijkheid, en dat is te horen in de acht tracks die Kristian Dunn en Tim Fogarty bijeengespeeld hebben. Een nieuw element zijn de live strijkers en piano, die voor het eerst klinken in hun discografie en aan nummers als de titelsong en ‘You Against You’ een cinematografische glans geven. Het album is in twee helften gedeeld: de eerste vier nummers draaien om elektrische bas, de tweede helft om akoestische bas bewerkt via effectpedalen. ‘Uncanny Valley Girl’ opent met een teruggekeerde delayperiode die Dunn al jaren niet had gebruikt, terwijl ‘Last Night in the Kitchen’ de energie van een klassiek Bond-thema opwekt. Sluitsteen ‘So It Goes’ put uit Kurt Vonneguts ‘Slaughterhouse-Five’ en sluit af als een americana-getint lamento. Nergens klinken ze naar het verleden, maar nergens voelt het ook als overdreven risiconemers. (Anton Dupont) (7/10) (Joyful Noise)
Love Ghost – Anarchy And Ashes
‘Anarchy And Ashes’ is het laatste werkstuk van deze productieve alternatieve rockband afkomstig uit Los Angeles. Zanger/gitarist Finnegan Bell is de drijvende kracht en constante factor van Love Ghost. Dit is zijn tweede collaboratie met Tim Sköld, die dit mini-album geproduceerd heeft maar niet meedoet als uitvoerend artiest. Love Ghost heeft eind 2024 het alom geprezen album ‘Love Ghost x Skold’ uitgebracht. Ook werkt Love Ghost regelmatig samen met Mexicaanse artiesten zoals Wiplash en Adán Cruz. In deze ‘cross-border’ samenwerkingen worden genres en talen (Spaans en Engels) met elkaar versmolten. De nummers op ‘Anarchy And Ashes’ worden allemaal in het Engels gezongen en bevatten naast vijf nieuwe eigen nummers twee versies van Falco’s ‘Rock Me Amadeus’. Wanneer je alles wilt aanschaffen waar Finnegan Bell bij betrokken is, moet je een tweede hypotheek aanvragen. Ik raad mensen die deze muziek in het straatje van Marilyn Manson en Skold mooi vinden beter op zoek te gaan naar andere en vooral langere albums in het genre. Wat mij betreft is dit mini-album een nogal overbodige release. (Ad Keepers) (6/10) (Metropolis Records)
Blaudzun – The Best Of
Johannes Sigmond is inmiddels alweer bijna 20 jaar actief onder de naam Blaudzun en heeft sinds 2008 negen albums gemaakt. Dus een verzamelalbum met daarop een overzicht van zijn werk mocht er ook wel een keer komen. Je kunt je afvragen of compilatiealbums anno 2026 nog wel urgent zijn, omdat je op streamingdiensten het ook bij elkaar in een playlist kunt sprokkelen. Echter is het toch wel prettig als de maker zelf de nummers uitkiest waarvan hij vindt dat ze in een eigen canon van zijn werk horen. Daarbij had Blaudzun zelf een goed punt in het bijbehorende persbericht dat hij zelf vroeger ook het werk van The Beatles en The Cure leerde door verzamelalbums van deze bands. Ze werken ook als introductie tot het werk van een artiest. Dus is er nu ‘The Best of Blaudzun’. Het geeft een mooi overzicht vanaf een sober liedje (en publieksfavoriet) ‘Wolf’s Behind The Glass’ tot grotere producties als ‘Bonfire’ van zijn meest recente album ‘Latter Days’. Alle 17 nummers zijn van hoog niveau. De enige aanmerking misschien is dat er een bekend nummer in het overzicht schittert door afwezigheid: de radiohit ‘Who Took The Wheel’. (Peter van Cappelle) (9/10) (V2 Records)
