Ga er maar eens goed voor zitten, want Richard Barbieri hapt nooit lekker in één keer weg. Was zijn bijdrage in Japan en Porcupine Tree nog enigszins toegankelijk, zijn solo-werk vereist een gruwelijke hoeveelheid uithoudingsvermogen en de absolute wil om de composities op ‘Hauntings’ te doorgronden. Met de aanduiding ‘toetsenist’ doen we Barbieri veel te kort: de man is een meester in klank en dat in al haar facetten: toonhoogte, diepte van de klant, de kleur en de tijd. Alles bepaalt hoe een klank door de luisteraar wordt ervaren. Barbieri bouwt met klanken en doet dat met onwaarschijnlijke precisie waar hij de tijd voor neemt.
Je moet als luisteraar ook geen haast hebben. De composities ontvouwen zich traag, bijna aarzelend, alsof elke noot eerst de ruimte moet verkennen voordat hij zich definitief laat horen, zoals een landschap dat ontluikt in de lente. Het wolkendek trekt open en de eerste knoppen in de vroegbloeiers dienen zich aan, gevolgd door de onstuimige bloesem van planten die weten dat ze maar een paar weken de tijd krijgen om zich in alle glorie te openbaren. Zo componeert Barbieri een landschap door synthlagen over elkaar heen te schuiven, gesteund door subtiele percussieve elementen.
Het is ambient, zeker, maar in tegenstelling tot veel andere platen in dit genre, mondt het niet uit in esoterisch gemurmel dat kant noch wal raakt. Dat is knap, want op ‘Hauntings’ zjjn duidelijke melodische lijnen nauwelijks te vinden. De muziek beweegt zich organisch, maakt suggesties, nergens vastomlijnd, maar tegelijkertijd beslist niet ‘zweverig’ en dat komt omdat de composities wel degelijk structuur hebben. Tracks als ‘Anemonia’ bijvoorbeeld, waar de percussie zelfs even de hoofdrol opeist. Dat stuk wordt opgevolgd door het onheilspellende ‘Victorian Wrath’: de eerste track waarin de titel van de plaat ook duidelijk wordt.
De mensheid wordt voortdurend opgejaagd als slachtoffer van de eigen tijd. Zo laat Barbieri ons door Victoriaans Londen dwalen, in een tijd die zowel hunkerde naar hetgeen vertrouwd was als het verlangen naar het nieuwe. Het was het begin van de ongelijke klassenstrijd, met de groei van een zelfbewuste middenklasse en de groei van een enorme arbeidsklasse. Daarna neemt Barbieri ons mee naar het Parijs van de Belle Époque, net als het Victoriaanse tijdperk, een tijd waarin het gevoel overheerste dat alles maakbaar was.
Het vormt de opmaat naar de stukken zoals ‘Traveler’ en ‘A New Simulation’ die reflecteren op onze moderne tijd. Onze tijd bruist, maar voedt ook angst voor hetgeen nog komen moet. Dankzij moderne techniek weten we van minuut tot minuut waar op deze aardbol wordt gevochten. We volgen de uitslaande brand live via allerlei media. De enige troost die we uiteindelijk altijd zullen hebben, is de muziek.
‘Hauntings‘ bevat stukken die zonder uitzondering (en zoals we gewend zijn) uitmuntend zijn gemasterd en geproduceerd. De mate van details in de mix is indrukwekkend. ’Hauntings’ is geen album met op zichzelf staande tracks, maar een suite dat eigenlijk gespeeld moet worden door een orkest dat in staat is om de klankwerelden van Barbieri goed weet te vertalen. Zo’n opvoering onderga je, laat je over en door je heen spoelen, waarna het zich nestelt in het geheugen. Langzaam en onvermijdelijk. (8/10) (V2 Records)