Als er één formatie de afgelopen maanden tot op het bot is gehypet, dan is het Son Mieux. Zet een willekeurig radiostation aan en de Haagse belofte dendert uit je speakers. Niks mis mee, maar het is bepaald niet het enige dat er gebeurt in de Nederlandse muziekscene. Vanuit puur muzikaal perspectief is het Amsterdamse Hiqpy misschien wel interessanter, niet in de laatste plaats door hun eigen, licht provocerende positionering: een kruising tussen Kurt Cobain en Ariana Grande. Dat schept verwachtingen. Dan heb je ook wat waar te maken. Met die gedachte krijgt ‘Slow Death of a Good Girl’ haar eerste luisterbeurt.
Hiqpy voelt als die betere platenzaak: zo’n winkel waar de Top 40 weliswaar aanwezig is, maar waar de echte aandacht uitgaat naar muziek waarvoor nog geen duidelijke genreaanduiding bestaat. Al grasduinend kom je shoegaze, garage en indie rock tegen. En ergens achterin staat ineens een strak geproduceerde popplaat die zich verrassend goed laat combineren met wat je daarvoor al had opgepakt.
Wat Hiqpy op dit debuut slim doet, is de live-energie proberen te vangen zonder in een rauwe registratie te vervallen. Dat is logisch: de band heeft inmiddels een stevige livereputatie opgebouwd en wil dat hoorbaar maken. Die energie sijpelt door in de opbouw van de nummers, in de dynamiek en in de manier waarop spanningsbogen worden opgerekt en weer losgelaten.
Het verhaal van Hiqpy leest bijna als een zorgvuldig uitgestippelde strategie. Conservatoriumstudenten Abir Hamam, Victor ter Veld, Tom Radsma en Kasper de Boer bouwden eerst aan een reputatie op het podium. Die kreeg vleugels na een optreden op Noorderslag 2024, waarna festivals als Paaspop, Bevrijdingspop Haarlem, Best Kept Secret en Into The Great Wide Open volgden. Talentprijzen werden binnengehaald, en dat alles nog voordat er één noot officieel was uitgebracht.
Die hype zorgt voor torenhoge verwachtingen. De vraag is dan: werkt het ook op plaat?
Het antwoord is genuanceerd, maar overwegend positief. Hiqpy kiest er nadrukkelijk voor om conventies los te laten. Geen standaard couplet-refreinstructuren, maar nummers die zich ontwikkelen op basis van intensiteit. Toch blijven het echte songs, met een duidelijke vorm. Binnen die vorm neemt de band voortdurend zijwegen: een akkoord dat blijft hangen als lijm, een onverwachte ritmische verschuiving, een zanglijn die net buiten de harmonie kleurt. Dat verraadt niet alleen lef, maar ook een stevige muzikale basis. Daarbij is er steeds dat rafelige randje, alsof de muziek bewust nét niet helemaal wordt dichtgetimmerd.
De single ‘Something’ is het meest toegankelijke moment en een logische opener. In tracks als ‘Youman’ en ‘Side Piece’ komt de kern van Hiqpy naar voren: strakke, fuzzy gitaarriffs waar de stem van Hamam bijna gewichtloos overheen beweegt. Het knappe is dat het geluid herkenbaar blijft, zonder dat de band zichzelf herhaalt. De variatie zit niet alleen in de songs, maar ook in de arrangementen. Zo grijpt Radsma in ‘Everything’ (een nummer met subtiele ritmische verschuivingen) ineens naar een fretloze bas, wat het geheel een extra laag geeft.
Een van de hoogtepunten is ‘Vibes Under Arrest’: een beukende baslijn, een spannend middenstuk en een opbouw naar een intens, bijna majestueus slot. Wanneer afsluiter ‘Nothing’ heeft geklonken, blijft vooral de indruk hangen van een band die precies weet waar ze naartoe wil, ook al kiest ze bewust niet de meest voor de hand liggende route.
Is alles raak? Nee. ‘Bowie’s Pressure’ voelt als een mindere track, te gemakkelijk en niet op het niveau van de rest.
Maar dat doet weinig af aan het geheel.
‘Slow Death of a Good Girl’ is een overtuigend debuut: negen (tien minus ‘Bowie’s Pressure’) sterke tracks die samen een geloofwaardig coming-of-age-document vormen van een band die in hoog tempo een eigen geluid heeft ontwikkeld.
En dat is, zeker voor een eerste plaat, meer dan knap. (8/10) (Sony Music)