Het Paasweekend van 2026 stond alweer de 14e editie van Ladies of Soul in de Ziggo Dome op het programma. De zaal was uitverkocht en vanaf het moment dat het licht doofde, lag de nadruk op het samenspel tussen de vier vaste Ladies, die de rode draad waren, en die de gastartiesten bij elkaar hielden. Het concept, dat al sinds 2014 draait, leunt op een vaste basis van Edsilia Rombley, Trijntje Oosterhuis, Berget Lewis en Candy Dulfer, maar laat tegelijk ruimte voor invulling per avond. Juist die combinatie van herkenbaarheid en variatie vormde ook hier het uitgangspunt, met een opbouw waarin solomomenten, duetten en gezamenlijke stukken elkaar afwisselden.
De show begon met de vier Ladies gezamenlijk op het podium, waarna een reeks klassiekers volgde die direct aansloot bij de sfeer van het publiek. In een aaneenschakeling van fragmenten kwamen onder meer ‘Mr. Postman’, ‘Smile in Your Face’ en ‘Respect’ voorbij. Daarna werd de aandacht verdeeld over de individuele artiesten, waarbij Edsilia Rombley het eerste duidelijke solomoment kreeg met ‘Never Love This Way Again’ en ‘Miss You Like Crazy’.
De aankondiging van Trijntje Oosterhuis (Edsilia’s “Favoriete schoonzus”) bracht een andere stijl. Met haar soloversie van ‘Shallow’ van Lady Gaga en Bradley Cooper liet zij een modernere invalshoek horen, die erg goed uitpakte. Op haar beurt introduceerde Trijntje daarna weer Berget Lewis, die met ‘If I Were a Boy’ een krachtige vocale lijn neerzette, waarmee de variatie binnen de groep opnieuw zichtbaar werd. Vervolgens kwam als laatste Candy Dulfer en schoof Numidia aan met ‘If I Ain’t Got You’, wat zorgde voor een heerlijk funky moment.
Een opvallend onderdeel was de uitvoering van ‘One Night Only’ uit Dreamgirls, dat in een Las Vegas-decor werd gebracht. De theatrale aankleding werd gevolgd door een luchtiger moment met ‘Ben’, waarbij Trijntje Oosterhuis met een nepmuis op haar arm het podium betrad, verwijzend naar de muis waar ‘Ben’ volgens Jackson naar vernoemd is. Dit soort momenten onderstreepten de speelse kant van de show, waarin muziek en performance elkaar voortdurend afwisselden.
Later in de show werd het instrumentale element ingezet. De vier ladies namen zelf de instrumenten ter hand en speelden ‘Ladies Night’ van Kool & the Gang; Candy op drums, Trijntje zoals altijd op saxofoon, Edsillia op basgitaar en Berget kroop achter de toetsen. Een leuke afwisseling die beter pakte dan de versie van 2025. De sfeer werd voortgezet met onder meer ‘Back to Life’ van Soul II Soul en Rick James’ ‘Super Freak’, naast een reeks nummers uit het repertoire van Stevie Wonder.
Maar ondanks dat de vier Ladies stuk voor stuk grote klasse zijn, kwam een deel van het jaarlijks terugkomende publiek toch ook voor de gasten. Deniece Williams bracht met ‘Free’ en ‘Healing’ haar eigen nummers, en voegde zich later samen met Keith John (Met wie ze samenwerkte toen ze achtergrondzang deed bij Steviel Wonder) voor ‘Too Much, Too Little, Too Late’, dat ze origineel zong met Johnny Mathis. Kid Creole bracht met ‘Stool Pigeon’, ‘I’m a Wonderful Thing (Baby)’ en natuurlijk ‘Annie, I’m Not Your Daddy’ een andere energie op het podium. Daarnaast was er een blok met werk van Candy Dulfer rond Prince, met onder meer ‘Kiss’ en ‘1999’.
Later op de avond kwam Irma Derby het podium op voor een blok rond disco en soul. Daarbij werden onder meer ‘Hot Shot’ en ‘Last Dance’ gespeeld, waarbij het publiek duidelijk meeging in de sfeer van de jaren zeventig en tachtig. Tijdens de show werd ook vooruitgeblikt op een toekomstige editie, met de aankondiging dat de Pointer Sisters in 2027 onderdeel zullen zijn van Ladies of Soul.
De opbouw richting het slot werd gekenmerkt door langere medleys waarin meerdere genres en periodes samenkwamen. In een aaneenschakeling van fragmenten kwamen nummers voorbij als ‘Rapper’s Delight’, ‘Good Times’, ‘Last Night a DJ Saved My Life’, ‘Blame It on the Boogie’ en ‘Relight My Fire’. Numidia, Irma gezamenlijk op het podium terug, wat zorgde voor een meer collectief karakter in het laatste deel van de show.
De avond werd afgesloten met ‘Don’t Leave Me This Way’, waarna een toegift volgde met ‘Let’s Hear It for the Boy’ samen met Deniece Williams. Uiteindelijk eindigde de eerste show van 2026 met ‘A Love Like This’, waarmee de lijn van de avond werd afgerond en het publiek werd uitgezwaaid. Vorig jaar was het even afwachten of de comeback van de Ladies of Soul na enkele jaren weer zou aanslaan; dit jaar was het overduidelijk dat dat is gelukt!
Foto’s (c) Patricia Verploegh Chassé
