New Orleans heeft een rijke geschiedenis van muzikanten die de grenzen van genres opzoeken, en SilverfoxxETO past naadloos in die traditie. Als instrumentale producer en componist creëert hij een klankwereld die zich beweegt tussen lo-fi, hiphop, ambient en experimentele muziek. Met ‘Why Don’t The Sun Want Me?’ presenteert hij een album dat hij omschrijft als een melancholische, gelukzalige soundtrack, gewijd aan eenzaamheid, angst voor het ouder worden, nihilisme en depressie. De muziek neemt deze thematiek serieus.
Het album opent met ‘The Séance at Esplanade Mall’, waarin het gebruik van samples direct opvalt. De zin “This is a new style of music” uit ‘The Sound of C’ van de Vlaamse groep The Confetti’s duikt onverwacht op en geeft het nummer een humoristisch maar onrustig karakter. Maar het klopt: het is een nieuwe stijl van muziek. SilverfoxxETO transformeert bestaand materiaal tot iets dat een totaal ander emotioneel gewicht draagt dan de oorspronkelijke bron. De productie ademt vervreemding en verstilling.
Het titelnummer ‘Why Don’t The Sun Want Me?’ begint in een neoklassieke sfeer en ontvouwt zich geleidelijk. Ook hier zijn samples in de compositie verweven, waaronder “Lie on the floor and keep calm” uit ‘Last Train to Trancentral’ van The KLF. Die zin, ooit bedoeld als collectieve mantra op de dansvloer, klinkt hier als een gefluisterde innerlijke monoloog. Het is het sterkste nummer van het album.
‘Snowy Stillwater’ brengt ruimte en breedte na de beklemming van de eerste twee nummers. De instrumentatie is spaarzaam maar doordacht, met klanklagen die een gevoel van koude stilstand oproepen. ‘Zoloft Tweakin Mukbang’ is qua titel bewust grotesk en muzikaal al even onverwacht. Het schuurt en hapert, licht ontregelend, wat volledig intentioneel lijkt. Afsluiter ‘Censor’ fungeert als een decompressie, al laat het de luisteraar niet volledig los.
De kracht van dit album ligt in de consistentie van sfeer en intentie. SilverfoxxETO heeft geen woorden nodig om duidelijk te maken waar het werk over gaat. De thema’s van isolatie en existentiële onrust worden volledig gedragen door klank en structuur. De compactheid van de vijf nummers werkt twee kanten op: de impact is aanzienlijk, maar sommige passages vragen om een langere uitwerking. ‘Why Don’t The Sun Want Me?’ is geen achtergrondmuziek. Het is een album dat aandacht vraagt en beloont en een overtuigend artistiek statement voor wie zich wil overgeven aan de donkerdere regionen van experimentele lo-fi. (7/10) (Eigen productie)