De opening van Transition in de grote zaal van TivoliVredenburg door de sympathieke Noorse saxofonist Trygve Seim had bijna de allure van een Paasconcert: de Seim Passion. Hij had een prachtig strijkkwartet meegenomen en kreeg daarmee zaterdagmiddag de volle aandacht van het toegestroomde publiek. Gelijk een kippenvelmoment aan het begin van het veelzijdige festival in de Utrechtse muziektempel. Het waren sowieso de Noord-Europeanen Trygve Seim en pianist Bugge Wesseltoft die deze editie indruk maakten met hun optredens.
Seim vertelde hoe hij op het idee was gekomen om het strijkkwartet te integreren in de rest van zijn groep. “Ik verbleef in een plaatsje ergens in de besneeuwde bergen van Noorwegen. Iedere avond speelde daar een strijkkwartet in een hotel de meest prachtige klassieke en geïmproviseerde muziek. Dat vond ik zo mooi dat ik besloot dit te gaan combineren met mijn eigen muziek.” Naast de combinatie van het strijkkwartet en zijn eigen begeleidingsgroep had Seim als gast ook de Noorse trompettist Mathias Eick meegenomen. Het leek erop alsof er een heel symfonieorkest op het podium had plaatsgenomen. En dan trad aan het begin van de avond die andere Noor, Bugge Wesseltoft, op met zijn trio. Samen met de jazzgiganten bassist Arild Andersen en drummer Gard Nilssen zette Wesseltoft een wonderschoon akoestisch optreden neer. Waar hij voorheen toch met grote regelmaat veel elektronische invloeden gebruikte op zijn albums en bij zijn optredens, was het nu een heerlijke traditionele trio setting. De drie mannen genoten zichtbaar van hun spel en keken met grote waardering naar elkaars solo’s. Als toeschouwer ervaarde je het optreden alsof je in een kleine intieme jazzclub zat. Veel beter kon het hierna bijna niet worden.
Gnawa-tradities
Maar daar zou je de vele andere optredens mee te kort doen. Bijvoorbeeld het spirituele concert van Ami Taf Ra, die het publiek trakteerde op een spannende mix van Marokkaanse Gnawa-tradities en jazz. De zangeres, die nu in Los Angeles woont, groeide onder andere op in Amsterdam. Het was duidelijk te horen dat haar debut ‘The Prophet and The Madman’ werd geproduceerd door Kamasi Washington. Zelfs haar podium performance toonde daarvan invloeden. In de fijne Hertz zaal stond de Deense bassist Jasper Høiby met zijn 3Elements. De afgelopen jaren bracht hij in een razend tempo diverse albums uit onder deze naam. Voor elk album stelde hij weer een nieuw trio samen om een andere dynamiek te bereiken. Op Transition stond Høiby op het podium met pianist Xavi Torres en drumster Naíma Acuña.
Staalkaart
Het aantal concerten tijdens Transition was overweldigend. Als bezoeker kon je het beste vooraf een keuze maken van artiesten die je wilde zien. Alleen al op de RABO Open Stage stond een keur aan in Nederland vertoefde bands geprogrammeerd. Helemaal ideaal is dit podium niet voor bijvoorbeeld acts als NOHMI of het Ludvig Søndergaard Sextet. Zij maakten muziek waar je eigenlijk in alle rust naar wilde luisteren, dan is het jammer dat het podium van Club Nine hiervoor niet werd gebruikt. De optredens van de Amerikanen, trompettist Theo Croker en festivalafsluiter saxofonist Steve Coleman and Five Elements, vielen enigszins tegen. Croker was eigenlijk op zijn best wanneer hij puur op zijn trompet speelde en vooral zijn tafel, die gevuld was met allerlei elektronische apparaten, met rust liet. Coleman was ooit spraakmakend met zijn M-Base-beweging, maar van veel nieuwe ontwikkelingen was afgelopen zaterdag weinig te merken. Het publiek koos liever voor het jonge multitalent Julius Rodriguez in de Hertz met zijn mix van jazz, funk en gospel. Ook de Pandora puilde uit bij het optreden van de Zuid-Londense trompettist Ife Ogunjobi. Hij bracht een opzwepend optreden vol met invloeden van jazz en afrobeat. Transition 2026 was weer een smaakvolle staalkaart van wat de hedendaagse jazz scene heeft te bieden.
Foto’s (c) Rob Ouwerkerk