Op zondagavond 29 maart stond Time Bandits in Mezz in Breda. Na 45 jaar staat de formatie van Alides Hidding nog altijd op de planken, en dat was die avond goed te merken. Voor aanvang van het concert kondigde Alides meteen zijn gasten aan, maar verontschuldigde zich ook: hij had Rob Bolland mee willen nemen, maar Rob kon er helaas niet bij zijn vanwege zijn gezondheid.
De avond begon met ‘Live It Up’ en ‘I’m Specialized in You’, waarbij het publiek al vroeg meezong. Gitarist Pascal Harting en Alides wisselden akkoorden uit terwijl Ronald Jonker op bas en Sietse Huisman op drums het fundament stevig vasthielden. Na ‘Dancing on a String’ en ‘Wildfire’, dat aan het eind overging in een Caribische versie, volgde ‘Hollywood Seven’. Met die single brak Alides in de jaren tachtig door, waarna de vele hits met de daarop opgerichte Time Bandits volgden. De twee Bandita’s Kelly Thomassen en Daniëlle Croes zorgden door de hele avond voor de harmonieën in de achtergrondzang.
Daarna betrad Milton Wijngaarde van Romeo het podium. Hij opende met ‘Coming Home’ en ging daarna verder met ‘Beat It’ van Michael Jackson en twee nummers van The Jacksons: ‘Blame It on the Boogie’ en ‘Shake Your Body’. Na zijn optreden werd doorgegaan met ‘Jeanny’ van Falco, een keuze die in het teken stond van Rob Bolland, en waar Felix Degenaar op toetsen een dankbare rol in speelde. Ook ‘Rock Me Amadeus’ passeerde de revue, al maakte Alides daarin een paar kleine foutjes. Hij verontschuldigde zich achteraf, ging door en kondigde meteen de volgende gast aan: Leon Goewie van Vengeance.
Goewie nam het podium over met ‘You’re in the Army Now’ van Status Quo, gevolgd door ‘Love Hurts’ en ‘Highway to Hell’. Tijdens dat laatste nummer brak er een snaar op Alides’ gitaar. Hij liet het er niet bij zitten: “We gaan gewoon verder met 5 snaren. We nemen een keer een andere afslag. Zonder Goewie vervolgde Hidding de set met ‘Dangerous’ en ‘Where Are You’.
Vervolgens vertelde Alides dat hij een half jaar bij Dan Hartman had gewoond en dat ze in die periode samen ‘I Won’t Steal Away’ hadden geschreven. Dit verhaal staat ook beschreven in het boek ‘Listen to the Man with the Golden Voice’ van Twan Linders. Na het nummer maakte Alides bekend dat Linders na afloop Time Bandits-t-shirts en boeken zou verkopen in de foyer en dat er foto’s gemaakt konden worden met de band.
Het concert werd afgesloten met ‘Listen to the Man with the Golden Voice’, ‘I’m Only Shooting Love’ en ‘Endless Road (And I Want You To Know My Love)’. Als enige toegift keerde ‘I’m Specialized in You’ terug, opnieuw met veel meezingend publiek, waarna de band, zoals beloofd, snel de foyer in trok en nog lang de tijd nam om alle fans de avond van hun leven te bezorgen. Hadden ze die niet al achter de rug?