Wie Avalon Emerson alleen kent als dj, heeft een aangenaam probleem. De uit Arizona afkomstige muzikant bouwde haar reputatie op in de warehouses van San Francisco, verfijnde haar smaak in het Berlin van Berghain en Panorama Bar, en landde uiteindelijk in upstate New York, waar ze haar tweede leven als bandleider en songwriter steeds verder uitbouwt. Haar dj-sets zijn legendarisch om hun eclecticisme: een mix kan moeiteloos van Russische drum-‘n’-bassduos naar Caroline Polachek glijden, en niemand valt van zijn stoel. Die onverschrokken nieuwsgierigheid zit ook in haar muziek ingebakken. Het debuutalbum ‘& the Charm’ uit 2023 introduceerde haar zachte, kamermuzikale kant. ‘Written into Changes’ is de uitvergrote versie: warmer, fysiek en duidelijk bedacht vanuit de context van een liveoptreden. Geen toeval dat ze het materiaal vooraf al testte op podia als Panorama Bar en de New Yorkse club Nowadays.
‘Written into Changes’ is geproduceerd met Nathan Jenkins, beter bekend als Bullion (Nilüfer Yanya, Carly Rae Jepsen), en Rostam Batmanglij, voormalig lid van Vampire Weekend. Emersons vrouw Hunter Lombard speelt gitaar op het album, terwijl Keivon Mehdi Hobeheidar bas en cello voor zijn rekening neemt. Dat klinkt als een recept voor iets overweldigends, en ‘Written into Changes’ is dat ook, maar op een bedachtzame manier.
Opener ‘Eden’ zet onmiddellijk de toon met een bassline die aan de baggysound van de late jaren tachtig en vroege jaren negentig herinnert: slordig, fysiek, gejaagd. Maar het kroonstuk is ‘God Damn (Finito)’, een nummer dat je meeneemt voordat je beseft dat je al drie stappen op de dansvloer staat. Het heeft de magneetwerking van een klassieke discobanger: de groove is vetgedrukt aanwezig, de structuur is simpel genoeg om te werken maar slim genoeg om niet saai te worden. Talking Heads en LCD Soundsystem worden als referentiepunten aangehaald door recensenten, en terecht, maar dit is bovenal Avalon Emerson zelf.
Voor wie referentiepunten in de Nederlandse elektronische muziekgeschiedenis zoekt: de vibe en het gevoel van ‘God Damn (Finito)’ liggen in hetzelfde territorium als ‘M.A.N.I.A.C.’ van Sander Kleinenberg, de grote banger van diens debuutalbum ‘5K’ uit 2011. Dat was een track die organisch groeide vanuit de ziel van een dj die popnummers wilde maken zonder zijn danceloopbenen te verliezen. Emerson doet in 2026 precies hetzelfde, maar met meer nuance en een scherper oog voor liedteksten.
De teksten zijn dit keer directer dan op het debuut. De titeltrack gaat over haar verhuizing van Berlin naar Los Angeles in 2020: verandering die niet als verlies wordt beschreven maar als iets onvermijdelijks, iets wat al geschreven stond. ‘Happy Birthday’ heeft een zonnige energie met verrassend pijnlijke onderlaag: de refreinregel “Too young to die / Too old to break through” raakt als een elleboog in de ribben van iedereen die ooit heeft getwijfeld of het allemaal nog wel op tijd komt.
‘Jupiter and Mars’, mede geschreven met Rostam Batmanglij, is het meest popgerichte nummer op het album en danst op de grens van jaren tachtig filmtracks. Meer experimenteel is ‘Wooden Star’, met een slepende synthpartij en omineuze strijkers die er sinisterder uitzien dan ze uiteindelijk zijn. Slottrack ‘Earth Alive’ bindt alles samen met strijkers en een zachtheid die de energie van het album netjes laat landen.
‘Written into Changes’ is een goed album, maar soms verdient de pop meer lef. Een paar nummers bouwen op naar een climax die er net niet komt. De melodieën zijn mooi, de productie is onberispelijk, maar af en toe wil je dat Emerson de hand nog iets harder op de ploeg legt.
Avalon Emerson & the Charm bewijst met ‘Written into Changes’ dat de stap van dj-booth naar songwriterschap geen eenmalige oefening was. Dit is een album dat danst en nadenkt tegelijkertijd, met ‘God Damn (Finito)’ als het bewijs dat een goede groovetijdloos is, van Berghain tot de Oeteldonk. Wie de naam Avalon Emerson nog niet kent, leert haar hier op de beste manier kennen. (8/10) (Dead Oceans)