Het karakter Crybaby van zangeres Melanie Martinez is dood. Met de release van een nieuw album komt in haar universum traditiegetrouw ook een nieuw karakter kijken. Met haar nieuwe album ‘HADES’ introduceert zij het karakter Circle. Een gefabriceerde popster, gecreëerd door Hades Tech. Het karakter wordt uit een sekte gehaald en in een AI-gedreven samenleving geplaatst. Hades Tech downloadt alle obsceniteiten van deze wereld in haar systeem. Dit resulteert in een popster die verontwaardiging en chaos oproept.
Voor een gemiddelde luisteraar klinkt dit verhaal misschien ongeordend. Dit is dan ook een perfecte manier om het album te beschrijven. Zo klinkt ‘THE PLAGUE’ bijna als een housenummer. Terwijl ‘WHITE BOY WITH A GUN’ doet denken aan een Lana Del Rey-nummer. De bedoeling lijkt te zijn om het leven van Circle in de achttien nummers op het album samen te vatten. Dit is dan ook direct waar het probleem ligt. Het album is niet logisch. Het moet een verhaal zijn, maar er is een gebrek aan cohesie, dat extra opvalt als je geen rekening houdt met de geschiedenis van Circle.
Terwijl Melanie Martinez als artiest groeit, lijkt haar muziek door de jaren heen juist minder behapbaar te worden voor het bredere publiek. Deze shift lijkt in te werken op de tekstuele en muzikale kwaliteit van haar muziek. De teksten voelen geforceerd met een gebrek aan echte diepgang. Dit terwijl thema’s op het album zoals financiële ongelijkheid en onrealistische schoonheidsidealen hier wel om vragen. Melanie Martinez lijkt met ‘HADES’ de plank mis te slaan.
Dit gezegd hebbende, is het album niet louter slecht. Zo roept ‘WEIGHT WATCHERS’ met geluidseffecten, teksten die nergens omheen draaien, en een bijna akelige melodie op de beste manier een oprecht gevoel van ongemak op. Dit is wat Melanie Martinez het beste doet. Ze drukt je met de neus op de feiten. Ook als dit onaangenaam aanvoelt. De pre-chorus in ‘THE VATICAN’ is pakkend en lekker radicaal. ‘THE LAST TWO PEOPLE ON EARTH’ is een prachtige afsluiting van het album en zorgt ervoor dat het verhaal rond is. Een echte cirkel. ‘CHATROOM’ breekt voorzichtig de 4e muur via stemopnames in een gesprek en doet denken aan de stijl die je gewend bent van Melanie Martinez. De stijl die haar heeft gebracht op het punt waar ze nu is in haar carrière.
Melanie Martinez was sinds haar auditie bij The Voice al overduidelijk een experimentele artiest. Met ‘HADES’ slaat zij een nieuwe weg in en zet zij haar experimenten voort. Het risico met experimenten is alleen dat ze mis kunnen gaan. ‘HADES’ is zeker geen slecht album, maar het is niet iets wat je aanzet in je kamer om te genieten van een lekker album. Dat was ook niet de bedoeling. Fans van Melanie Martinez die bekend zijn met de achtergrond van haar karakters en genieten van haar bijzondere stijl zullen hier ongetwijfeld van smullen. (6/10) (Warner)