Steve Stachini maakt zijn debuutalbum niet vanuit ambitie in de muziekindustrie, maar uit persoonlijke noodzaak. Als conceptueel muzikant in de traditie van Malcolm McLaren werkte hij vijf jaar aan ‘Unconventional’, het sonore begeleidingsalbum bij zijn autobiografie uit 2020. Elke tekstregel is ontleend aan poëzie die hij als kind schreef om te kunnen omgaan met misbruik. Het album verschijnt onder de naam NAR, wat staat voor Naked And Raw, een naam die duidelijk de artistieke intentie aangeeft. Het is een plaat die confronteert, maar vooral bevrijdt.
Wat ‘Unconventional’ direct onderscheidt van een gemiddeld onafhankelijk conceptalbum, is de tweetalige opbouw. Stachini verweeft Engels en Frans door de tracklist op een manier die bewust en doordacht voelt. Frans voegt een emotionele diepgang toe, tegelijk intiem en theatraal, die Engels alleen niet kan overbrengen. In een album dat trauma, ontworteling en het complexe innerlijke leven van een kind dat opgroeit tot jongvolwassene onderzoekt, functioneren de taalwisselingen als signalen die overgangen in de psychologische reis markeren.
Muzikaal is ‘Unconventional’ een buitengewoon breed avontuur. Het album is voornamelijk geworteld in symfonische metal en beweegt zich daarin met overtuiging. De orkestrale arrangementen geven intensere passages gewicht en versterken de emotionele impact zonder melodramatisch te worden. Tracks zoals ‘Coma 18’ en ‘Cruel Love’ laten zien hoe de band spanning opbouwt met gelaagde instrumentatie. Naast dit zware fundament bevat het album Adult Oriented Rock, pure pop en zelfs soul, jazz en hiphop in ‘Something In The Air’, een gedurfde wending die binnen het conceptuele kader voelt als een moment van psychologische desoriëntatie. Stachini stopt hier niet. In ‘Key Two 3’ waagt hij zich aan ska en verwerkt hij het luchtige karakter met verrassend veel vertrouwen in het grotere geheel. Tegelijkertijd verkent ‘TIME EP’ het reggae-territorium. Zulke keuzes durft een minder zelfverzekerde artiest niet te maken; Stachini gebruikt ze als bewuste penseelstreken in een groter kunstwerk. Pure pop verschijnt regelmatig en direct, waardoor het album toegankelijk blijft zonder het zware thema te verzwakken.
Het bekijken van de bijbehorende videoclips voegt een dimensie toe die luisteren alleen niet kan bieden. Stachini produceerde bij elke track een visueel tegenstuk. Samen vertellen ze zijn verhaal met een helderheid en directheid die de muzikale ervaring verdiept. Wie het volledige album zowel visueel als muzikaal beleeft, voelt de pijn, maar ziet ook de groei: van een kind dat overleeft, via een jongeman die zijn emoties in poëzie kanaliseert, tot een volwassene die de moed vindt zijn verhaal te vertellen en er iets van artistieke vrijheid uit te destilleren. De angst en beklemming van een jeugd gedefinieerd door misbruik maakt, track voor track en clip voor clip, plaats voor een gevoel van hard bevochten bevrijding. Het voelt verdiend, niet gespeeld of te netjes afgerond.
Met negentien tracks is ‘Unconventional’ een veeleisend album. Soms overtreft de ambitie de uitvoering licht, en sommige productiekeuzes sluiten niet volledig aan bij de grandeur van het orkestrale concept. Dit zijn de natuurlijke spanningen van een onafhankelijk project dat vijf jaar zorgvuldig buiten de grote studio’s werd opgebouwd.
Wat onmiskenbaar blijft, is de samenhang en de ernst van de intentie achter ‘Unconventional’. Stachini heeft een werkelijk conceptalbum gecreëerd. Voor luisteraars die de aandacht geven die het vraagt, en vooral voor degenen die ook de visuele dimensie volgen, beloont het album die investering met iets bijzonders: het portret van een leven dat herwonnen is. Zoals het album afsluit, in een regel die zich zonder terughoudendheid tot de luisteraar richt: ‘This album will blow your fucking mind.’ Het is geen lege belofte. (8/10) (Naked And Raw)