Iedere week komen er tientallen nieuwe albums binnen op de redactie van Maxazine. Veel te veel om ze allemaal te beluisteren, laat staan te recenseren. Iedere dag één recensie zorgt ervoor dat er te veel albums blijven liggen. En dat is zonde. Daarom plaatsen we vandaag een overzicht van albums die op de redactie binnenkomen in korte recensies.
Philip Shouse – Side l
Philip Shouse is de bekendste man die niemand kent in de rockwereld. Hij heeft jarenlang in de tourbands gezeten van Kiss-leden Gene Simmons als gitarist/bassist en Ace Frehley. Hij is ook te horen op het album ‘Origins Vol.2’ van Ace Frehley. Ook heeft hij gewerkt met John Corabi (The Scream/Mötley Crüe) en country-rockster Rodney Atkins. ‘Side l’ is letterlijk en figuurlijk een soloalbum. Philip Shouse neemt de zang, bas en gitaar voor zijn rekening. De muziek op ‘Side l’ is erg melodieus met mooie harmonieën geïnspireerd door The Beatles. Ook kun je denken aan Tom Petty en Led Zeppelin. Maar het grootste gedeelte van de vijf mooie nummers op dit veelbelovende debuutmini-album kun je omschrijven als country/poprock. Ik kijk al uit naar de opvolger (‘Side 2’?)! (Ad Keepers) (8/10) (Wild Kingdom/Sound Pollution)
Champian Fulton – Flying High: Still Soaring
Ze werden ‘canaries’ genoemd: vrouwelijke jazzvocalisten die in de jaren dertig en veertig naam maakten bij de big bands van Glenn Miller, Artie Shaw, Gene Krupa en Benny Goodman en later als solisten uitgroeiden tot sterren. De Amerikaanse pianist en zangeres Champian Fulton brengt op ‘Flying High: Still Soaring’ een waardig eerbetoon aan illustere voorgangers. Vanaf de opening ‘S’posin’ tot aan ‘Sentimental Journey’ laat Fulton horen dat ze een ware meester is in dit genre. Niet verwonderlijk, want de Great American Songbook is haar met de paplepel ingegoten. Dan is het een kunst om het materiaal toch fris en origineel te laten klinken en daarin slaagt Fulton. Daarbij krijgt ze hulp van verschillende vocale kanonnen in dit metier: Bria Skonberg, Tahira Clayton, Carmen Bradford en Nicole Zuraitis. In ‘What a Little Moonlight Can Do’ hoor je goed wat de kracht is van Fulton: de arrangementen blijven trouw aan de swingtraditie, zonder oubollig te klinken. Het geeft de zang het podium, terwijl het pianospel van Fulton met een lichte, ritmische touch om de stem heen fladdert. Voor liefhebbers van swing en vocale jazz is dit een bijzonder charmante plaat: stijlvol, energiek en overduidelijk gemaakt vanuit de liefde voor de traditie van de swing. (Jeroen Mulder) (8/10) (Songbook Ink)
Anjimile – You’re Free To Go
Anjimile maakt muziek zoals iemand ademhaalt na lang water vasthouden. You’re Free To Go is intiem, kwetsbaar en op bepaalde momenten verpletterd mooi. Teksten over vrijheid, identiteit en loslaten worden gedragen door een stem die recht in je borstkas landt. Waar het debuut Anjimilemeer in folk verankerd was, kiest dit album bewust voor openheid, meer ruimte, meer stilte, meer licht. Luister naar het titelnummer als uitgangspunt: als dat niet overtuigt, is dit album niet voor jou. Maar reken maar dat het overtuigt. (Elodie Renard) (7/10) (4AD)
Modha – At Your Place
Zielloos, doordacht en gepolijst. Het Berlijnse duo Dhanya Langer en Max Scholl steekt zijn mening over veel hedendaagse muziek niet onder stoelen of banken. Als Modha wil het tweetal haar publiek verrassen met rauwe energie, verpakt in experimentele composities. De songs gaan over relevante zaken, zoals mentale gezondheid, maar ook over de uitdaging van de kunstenaar te midden van de emotionele en economische realiteit die het leven van alledag met zich meebrengt. Hallo. Dergelijke marketing belooft zelden veel goeds. Hemelzijdank slaat de marketing hier de plank volledig mis, want ‘At Your Pace’ is een heerlijk album dat veel minder experimenteel is dan de marketing ons wil laten geloven, mede door gastmuzikanten zoals zangeres Allysha Joy in het lome, jazzy ‘Good News’ of de hip-hop crossover ‘Bullet’ met een scherpe tekst van Baton Rouge-rapper Wakai. Hoogtepunt is ‘River’, met medewerking van de Hongaarse toetsenist Ábasé en een fraaie fluitsolo van Fanni Zahár. Zo combineert Modha jazz met een flinke vleug R&B en hip-hop. Niks nieuws onder de zon, wel goed gedaan. Rauwe energie? Nah. Daarvoor klinkt het allemaal te doordacht en gepolijst. Gelukkig. Wel een punt aftrek voor de blaartrekkende marketing. (Jeroen Mulder) (7/10) (Sonar Kollektiv)
James Blake – Trying Times
Blake keert terug als een man die eindelijk zijn eigen baas is. ‘Trying Times’, zijn zevende studioalbum en eerste zonder major-label, klinkt als opgelucht uitademen na jaren van contractuele benauwdheid. De vertrouwde ingrediënten zijn er nog: die hallucinerende falsetstem, de bijna pijnlijk stille productie, de elektronische texturen die aanvoelen als nat beton. Maar er zit een nieuwe rust in. Wie dacht dat dit het album van de existentiële crisis zou worden, vergist zich; dit is het album van iemand die tot rust is gekomen. Niet zo urgent druk als ‘Retrograde’, maar even doordacht. Geschikt voor iedereen die James Blake altijd al te schreeuwerig vond. (Jan Vranken) (7/10) (GOOD BOYS COMPANY)
