Iedere week komen er tientallen nieuwe albums binnen op de redactie van Maxazine. Veel te veel om ze allemaal te beluisteren, laat staan te recenseren. Iedere dag één recensie zorgt ervoor dat er te veel albums blijven liggen. En dat is zonde. Daarom plaatsen we vandaag een overzicht van albums die op de redactie binnenkomen in korte recensies.
Tyrone Allen II – Upward
‘Upward’, zo heet het debuutalbum van de New Yorkse bassist Tyrone Allen II. Dat is eigenlijk een beetje gek, want de man speelt op talloze albums mee en is bij menig jazzcombo een vaste waarde. Zo was hij onder meer de bandleider van BRAHIM! Waarin hij samen speelde met Abe Nouri, de huidige toetsenist van Billie Eilish. Daarover gesproken: de muziek van Allen II is al net zo diffuus en ongrijpbaar als die van Eilish. De basis is telkens wel een relatief eenvoudig motief dat wordt uitgebouwd naar gelaagde goepsimprovisaties waarin de ‘klassieke’, akoestische jazzinstrumentatie overgaat in soundscapes van electronica en ambientstructuren. Het woord ‘groepsimprovisatie’ was zorgvuldig en zeer bewust gekozen, want van echte solo’s is vrijwel geen sprake. De trompet van Aiden Lombard of de sax van Neta Raanan zijn altijd onderdeel van een totaal bandgeluid, er is voortdurend interactie tussen de diverse instrumenten. ‘Upward’ is zo’n album waarop je de evolutie van de jazz hoort, waarop de grenzen tussen genres vervagen en de jazz een podium wordt voor nieuwe klanken. In het geval van Tyrone Allen II gaan die grenzen bijna fluïde op in buitengewoon elegante composities. Tracks als ‘Cassia’ en ‘The A-Side (Dedicated to R.P.)’ zijn daarvan voorbeelden. Daarbij moeten we aantekenen dat de harp van Samantha Feliciano een grote bijdrage levert aan die elegantie. (Jeroen Mulder) (7/10) (Dreams & Fears Records)
Evermore – Mournbraid
De teksten van ‘Mournbraid’ (het derde album) van de Zweedse power metalband Evermore gaan over uitdagingen en worstelingen waar mensen mee te maken krijgen. Na de instrumentale, klassiek georiënteerde opening komt de metal erbij. Johan Haraldsson heeft een behoorlijk hoog bereik, hiermee laat hij diverse lange vocale uithalen horen. Zijn stemkleur is minder zwaar dan die van veel andere metalzangers, waardoor zijn powerstem soms neigt naar gillen. Enkele tracks hebben verrassende tempo- en/of volumewisselingen. Een aantal andere, opzwepende nummers zijn meer voorspelbaar. De betekenis van de teksten komt hierdoor minder “binnen”, maar de refreinen nodigen uit om mee te zingen. Instrumentaal zit het goed in elkaar, vooral het dynamische drumwerk en het gave gitaarspel vallen positief op. De snaren zijn regelmatig aangenaam zwaar bespeeld; daarnaast zijn er enkele akoestische gitaarklanken. Met vlagen ligt het tempo in zang en/of muziek behoorlijk hoog. De muziek en de (gestapelde) zang klinken minder warm dan gehoopt. Ook de contrasten tussen hoog/laag en zacht/hard zijn vrij klein. Verder zijn de laagjes in zang en muziek goed verdeeld over de headset. (Esther Kessel-Tamerus) (6/10) (Scarlet Records)
Ms Banks — SOUTH LDN LOVER GIRL
Al jaren goud in de Londense underground en eindelijk een debuutalbum, ‘SOUTH LDN LOVER GIRL’. Ms Banks rekent af met iedereen die haar onderschatte en doet dat met een zelfvertrouwen dat je om de oren slaat als een soundclash in Brixton. Het album is haar liefdesbrief aan haar jongere zelf: rauw, ongefilterd en af en toe oprecht vertederend. De productie pendelt tussen drill, Afrobeats en pure R&B-soul. Als je haar track ‘Karma’ kent, weet je dat deze vrouw gaat voor de keel. ‘SOUTH LDN LOVER GIRL’ is geen introductie; nee, het is een statement. Voor beginners: begin met het ferociously openingsnummer en werk van daaruit. (Jan Vranken) (7/10) (Island Records)
Deadletter – Existence Is Bliss
‘Existence Is Bliss’ is het tweede album van de Engelse postpunk-band Deadletter en is een geslaagde opvolger van het ook al niet misselijke debuutalbum ‘Hysterical Strength’ dat in 2024 is uitgebracht. ‘Existence Is Bliss’ is zelfs nog experimenteler dan ‘Hysterical Strength’ en geeft nog meer ruimte aan experimenten met jazz, folk en art-rock. De saxofoon speelt een nog prominentere rol op ‘Existence Is Bliss’ dan op ‘Hysterical Strength’, waar dit instrument ook al een grote rol speelde. De dromerige saxofoonpartijen werden op het eerste album gespeeld door Poppy Richler, die op dit tweede album meer dan adequaat is vervangen door Nathan Pigott. Zijn saxofoonspel geeft de muziek dezelfde sfeer als de muziek op David Bowie’s ‘Blackstar’. De teksten handelen over existentiële thema’s en het verzet tegen het absurde, geïnspireerd door filosofen als Albert Camus. Zowel muzikaal als tekstueel zware kost dus. Deadletter heeft met ‘Existence Is Bliss’ een tweede postpunkpareltje gemaakt. Nu maar hopen dat ze niet eeuwig het best bewaarde geheim blijven van dit toch al niet zo bekende genre. Deadletter verdient een breder publiek dan ze nu hebben. (Ad Keepers) (8/10) (So Recordings)
Pat Metheny – Side Eye III+
Metheny is de zachtste tornado in de jazz. ‘Side Eye III+’ is het derde deel in zijn Side Eye-serie, waarbij hij telkens jonge talenten uitnodigt voor een muzikaal gesprek, en is het meest gevarieerd en meest energieke van de drie. De chemie tussen de groepsleden zit in de subtiliteiten: kleine ritmische verschuivingen, onverwachte harmonische wendingen, stiltes die meer zeggen dan noten. Wie begint met jazz en een ankerpunt zoekt: luister eerst naar zijn legendarische ‘Bright Size Life’. Side Eye III+ is meer gevorderd, maar bewijst dat Metheny op zijn zeventigste nog altijd de jonge gasten inhaalt op de thuisbaan. Niet te missen voor jazzliefhebbers. (Jan Vranken) (8/10) (Modern Recordings)
