Acht jaar. Dat is hoe lang de wereld heeft moeten wachten op nieuw werk van Bosse-de-Nage, de anonieme post-black metalband uit San Francisco die al meer dan vijftien jaar als een sluimerende vulkaan opereert in het underground-circuit. Geen uitgebreide tournees, geen sociale media-campagnes, geen interviews waarin bandleden hun ziel blootleggen. Alleen muziek, en dan dit keer: tien nummers, vijfenvijftig minuten, en de bescheiden maar treffende mededeling dat het album “zich niet verklaart, het staat erop dat wat je voelt even echt is als wat je ziet.”
Verwacht dan ook geen handjes vasthouden. ‘Hidden Fires Burn Hottest’ is het zesde album van de band, en het is tevens het meest volwassen en gelaagde werk dat zij ooit hebben uitgebracht. Na het strakke, sobere ‘Further Still’ uit 2018 sloeg de band bewust de andere richting in: meer ruimte, meer contrast, minder regels. Dat risico loont.
Het album opent met ‘Where to Now?’, dat als een voorzichtige vraag de stilte in wordt gesteld voordat de gitaren het antwoord verpletterende neer laten komen. Het is een patroon dat het album consequent hanteert: rust en explosie, fluisteren en schreeuwen, het akoestische en het abrasieve als twee handen die elkaar niet loslaten. Zanger Bryan Manning beweegt zich daarbinnen als iemand die de teksten niet zingt maar uit zichzelf verwijdert, terwijl Michael Smith-Brenden aan de gitaar texturen opbouwt die zich ergens bevinden tussen shoegaze en pure vernietiging. De hoogtepunten zijn talrijk. ‘In the Name of the Moth’ sluipt gedurende meer dan zeven minuten door lagen van blackgaze richting een catharsis die bijna onverwacht aanvoelt, terwijl ‘No Such Place’ dezelfde spanningsboog hanteert maar met een drukkende, cinematische dichtheid. Voor wie een ingang zoekt in dit album: ‘Mementos’ is dat. Het is naar eigen zeggen van de band misschien het eerste liefdeslied dat zij ooit hebben geschreven, al is de tekst “Before it perished, they wondered aloud, did it harbor the same regrets as a man waiting for the poison he swallowed to take effect?” niet bepaald het soort romantiek dat Valentijnskaartfabrikanten rijker maakt. Toch is er iets warmhartigs in de compositie, een openheid die op eerdere albums nauwelijks aanwezig was.
Het album kent ook zijn korte interludia, ‘With a Shrug’ en ‘Triangular Dream’, die respectievelijk minder dan twee minuten duren. Ze fungeren als ademhaling tussen de grotere bouwwerken, maar voegen weinig toe op zichzelf. Dat is een kleine smet op een verder uitstekend geheel. ‘Leviathan’ sluit het album af met acht minuten kosmische verwoesting, waarbij de tekst over een strandende walvis die bewonderd en bespot wordt een zo perfect ontologische metafoor is dat je even moet controleren of Bosse-de-Nage stiekem een literatuurdiploma heeft behaald. Het lukt hen wat maar weinig bands gegeven is: een sfeer creëren die tegelijkertijd donker en grappig is, existentieel en nuchter, verpletterende zwaar en merkwaardig troostend. Zwakte in de traditionele zin ontbreekt hier grotendeels. Wie vertrouwd is met de blackgaze van Deafheaven, met wiens vroege werk Bosse-de-Nage een split deelden, zal het bekende terrein herkennen. Maar ‘Hidden Fires Burn Hottest’ gaat verder dan stijloefening. Het is rauwe emotie als bouwmateriaal, verpakt in akoestische architectuur die dwingt tot aandacht. Acht jaar wachten, en dan dit. Niet slecht.(8/10) (The Flenser)