Terwijl de mooie, brede zaal Ronda in TivoliVredenburg vulde met allerlei fans, van jong tot oud, kwamen de eerste artiesten het podium op. Het was niet de grootste Haagse act Di-Rect, maar de ietwat minder grote Haagse act Plonki. De laatste keer dat Plonki in TivoliVredenburg stond, was in de Pandora, een veel kleinere zaal. De dromerige doch punkachtige muziek klonk al gauw uit de door de hele zaal gevestigde soundbars en het beloofde direct een mooie avond te worden.
Het was geen typisch voorprogramma, de muziek van Plonki staat namelijk best ver van Di-Rect vandaan. Waar Marcel meer de rauwe kant van zijn stem opzoekt, is de vibe bij Plonki veel zweveriger en gebruikt Pleun, de zangeres van Plonki, juist meer de zachte kant van haar stem. Desalniettemin was het een lekker begin van de avond, al werd nog wel veel gekletst over de volgende vakantie of het aantal terrasjes dat eraan zit te komen.
De rustige set werd boven verwachtingen in wel met een stevig rocknummer afgesloten, welke sfeer doorgezet werd in de nummers die daarna in de kokendhete zaal in hartje Utrecht afgespeeld werden.
Om stipt 21.00 uur gingen de lichten in de zaal van feloranje naar donkerblauw. Dit was het teken dat de Hagenezen het dak eindelijk van Tivoli af mochten blazen. De kersverse 3FM Awards-winnaars voor Beste Groep, van de avond ervoor in dezelfde zaal, betraden op hun kalme manier het podium en de set werd ingeluid met een onbekende, rustige ballad.
Als tweede song moest er wel een bekendere komen, dit was ‘90s Kid Part 2’. Marcel Veenendaal, de welbekende leadzanger van de band, pakte het podium en daarmee het publiek in als geen ander. Zijn signature-accessoire, de torenhoge hoed, kon ook in dit optreden niet ontbreken.
De band wist een fantastische combinatie van rustige en drukke nummers te performen alsof het niets was. Alle bandleden, inclusief het hoorntrio, waren goed op elkaar ingespeeld en het publiek liet de terrasjes en toekomstige vakanties even twee uur voor wat ze waren.
Spike, de gitarist van de band die al behoorlijk wat jaren meedraait, was als geen ander aan het feesten. Hij stond vrijwel geen seconde stil en deed precies wat men van hem zou kunnen verwachten. Hier en daar klonk vanuit hem een luide kreet om zijn enthousiasme te uiten en zijn glimlach was de gehele set aanwezig.
Marcel besloot pauze te nemen door te zeggen: “Utreg, jullie zijn er! We voelen ons veilig en hopen dat jullie ons werk waarderen,” waarna een ruim applaus volgde. Dit gebeurde wederom na de aankondiging dat er voor oktober een nieuw album komt en ze er in 2027 nog een achteraan gooien!
De band was ook uitermate goed in het contact zoeken met het publiek. Wanneer Marcel één van de vaste fans herkende op de eerste rij, klonk een “welkom vriend, goed je te zien,” waarna zijn favoriete nummer ‘Soldier On’ ingestart werd.
Het nummer met ruim 61 miljoen streams zorgde voor volledige stilte in de zaal, naast de muziek uiteraard. Enkele gezichten toonden een open mond, vermoedelijk doordat de tune vanaf het moment dat de harmonie van Marcel met Spike iets engelachtigs over zich kreeg en dat gevoel bleef het gehele nummer, en zelfs een stuk daarna nog.
De lange manteljas van de leadzanger ging niet kort daarna uit waarna een felgroen, typisch Di-Rect-shirt tevoorschijn kwam. Het voelde als een symbolische manier om te zeggen dat het feestje nu echt kon beginnen, met onder andere het nummer ‘Devil Don’t Care’, een nummer dat veel meer in de buurt komt van het begin van Di-Rect dan andere nummers op de setlist als ‘Wild Hearts’.
De bijna robot-achtige dansmoves van niet alleen Marcel maar ook gitaristen Spike en Paul Jan Bakker konden in deze ietwat intieme doch grote show niet ontbreken. Het maakte de instrumentele stukken een stuk leuker om naar te kijken en het vormde het totale plaatje.
Drummer Jamie Westland, die boven de rest van de band uit steeg, waarschijnlijk omdat hij anders niks kon zien, ging helemaal los tijdens de volgende tune ‘Hybernation’. Hij wist wanneer het zijn moment om te shinen was en pakte dit met beide drumsticks beet. De bijna robot-achtige dansmoves van niet alleen Marcel maar ook gitaristen Spike en Paul Jan Bakker konden in deze ietwat intieme doch grote show niet ontbreken. Het maakte de instrumentele stukken een stuk leuker om naar te kijken en het vormde het totale plaatje.
Ook het hoorntrio Guido, Jan en Joep kreeg een uitgebreid moment om te shinen. De funky groove die al snel te vinden is in de nummers van de band kwam zo nog beter tot haar recht. Het was heel snel duidelijk hoe goed over deze show(s) nagedacht is en het plezier spat er bij iedereen in de band vanaf.
Het enige zorgmomentje tijdens de show was vooral of Marcel met zijn uitbundige gedans zijn bas-collega Bas (ja, hij heet echt zo) niet volledig omver zou lopen. Deze duo-dans verliep zoals gewoonlijk perfect langs elkaar heen en de show kwam langzaam tot een einde. Hoewel het slotakkoord naderde, deed de energie van zowel de band als het publiek dat absoluut niet. De show werd afgesloten met een paar heuse Di-Rect ‘bangers’, zoals ‘Snakebite’, ‘Young Ones’ en natuurlijk de encore met het krachtige ‘How My Heart Was Won’ en ‘Through The Looking Glass’.
Foto’s (c) Ilona van der Hoek