Amy Macdonald brak midden in de jaren 2000 door met een directe, gitaargedragen sound die wortelt in folkrock en pop. De zangeres uit Glasgow, geboren in 1987, schreef als tiener al eigen nummers, geïnspireerd door concerten in haar thuisstad. Haar grote doorbraak kwam er in 2007 met het album ‘This Is the Life’, dat haar definitief op de Europese kaart zette. Dat debuut blijft tot vandaag de ruggengraat van haar liveoptredens.
In een uitverkochte De Roma bevestigde Macdonald die continuïteit. Van de achttien nummers op de setlist kwam het merendeel uit haar vroege periode, met een duidelijke nadruk op ‘This Is the Life’ en ‘A Curious Thing’. Latere albums zoals ‘Under Stars’ en ‘The Human Demands’ waren vertegenwoordigd, maar minder prominent aanwezig.
Warme start, rechtlijnige energie
De avond opende met het uptempo ‘Is This What You’ve Been Waiting For?’, badend in een warme oranje gloed. Zonder uitgebreide bindtekst zette Macdonald meteen de toon: een heldere, krachtige stem met uitgesproken Schots accent, gedragen door een strak ritme en herkenbare gitaarpartijen.
‘Dream On’ volgde, terwijl het publiek grotendeels recht bleef staan. De muziek bouwde verder op een rechttoe rechtaan ritmische basis, met drums in een constante vierkwartsmaat en gitaren die het harmonische kader strak afbakenden. McDonald’s stem bleef het duidelijke middelpunt van de sound.
Tussen de nummers door toonde ze zich ontspannen en spontaan. Ze sprak over het tourleven, het beperkte eten onderweg en haar appreciatie voor de catering in De Roma. Ook een speelse vraag over de voertaal in Antwerpen (is dat Frans? Is dat Nederlands?) zorgde voor een reactie uit de zaal. De interactie bleef luchtig en persoonlijk.
Bekende hoogtepunten
Met ‘The Hudson’, ‘Spark’ en vooral ‘Mr. Rock & Roll’ kwam het eerste uitgesproken herkenningsmoment van de avond. Dat laatste nummer, met stevigere bas en drums, zorgde voor merkbaar meer beweging in de zaal. Het publiek reageerde uitbundig op de bekendste passages.
‘Run’ en later ‘Don’t Tell Me That It’s Over’ hielden de energie vast. De lichtshow bleef relatief sober maar doeltreffend: warme tinten, paarse accenten en een raster van lichten op de backdrop die richting publiek straalden. De productie stond duidelijk in functie van de muziek en vooral van de zang.
Macdonald benadrukte dat de tournee bijna ten einde liep en polste naar wie haar al eerder live had gezien. Een groot deel van het publiek bleek haar al minstens één keer eerder aan het werk te hebben gezien, wat wijst op een trouwe fanbasis.
Stem als constante factor
Instrumentaal bleef de band dicht bij de studioversies. De arrangementen waren helder en overzichtelijk, met weinig uitgesponnen solo’s of uitgebreide improvisaties. Toch was er sporadisch ruimte voor een gitaarsolo, onder meer in ‘Can You Hear Me?’, dat extra dynamiek kreeg door energieke drums en warme oranje belichting.
‘Poison Prince’ bracht een krachtigere intro met zwaardere bas en fellere drums, terwijl ‘Statues’ en ‘Barrowland Ballroom’ het narratieve karakter van haar repertoire onderstreepten. McDonald’s-nummers leunen sterk op storytelling, met melodieën die de tekst ondersteunen en versterken.
Wanneer de kenmerkende baslijn van ‘This Is the Life’ weerklonk, zong de zaal vrijwel unisono mee. Ook ‘Let’s Start a Band’ en andere nummers uit het debuutalbum zorgden voor de meest uitgesproken publieksreacties. Hier werd duidelijk hoe bepalend haar eerste plaat nog altijd is voor haar live-identiteit.
Consistentie als handelsmerk
In de bisronde volgden ‘We Survive’, een korte cover van ‘The Glen’ van Beluga Lagoon, en opnieuw ‘Let’s Start a Band’. Daarmee sloot Macdonald af zoals ze begonnen was: met nadruk op haar beginjaren.
Het concert in De Roma toonde geen stilistische koerswijzigingen of experimentele herwerkingen. Macdonald kiest bewust voor consistentie en herkenbaarheid. Haar heldere stem, uitgesproken accent en rechtlijnige folkpop blijven de kern van haar artistieke profiel.
Die stabiliteit blijkt nog steeds voldoende om een volle zaal mee te krijgen. In Antwerpen bevestigde Amy Macdonald dat haar vroege werk, bijna twee decennia na haar doorbraak, nog altijd stevig overeind staat in een livecontext.