Iedere week komen er tientallen nieuwe albums binnen op de redactie van Maxazine. Veel te veel om ze allemaal te beluisteren, laat staan te recenseren. Iedere dag één recensie zorgt ervoor dat er te veel albums blijven liggen. En dat is zonde. Daarom plaatsen we vandaag een overzicht van albums die op de redactie binnenkomen in korte recensies.
Dorea – O Que Mais Você Quer Saber De Mim
Wat wil je nog meer van mij weten? Dat is de vraag die de Braziliaanse singer/songwriter Dorea stelt op zijn tweede studioalbum. Een betere titel had hij niet kunnen verzinnen. De diepste zielenroerselen vormen uiterst kwetsbaar de thema’s die Dorea verwerkt in de elf tracks. Voor menig luisteraar zullen de vragen, twijfels en intimiteit verborgen blijven in het Braziliaans Portugees, maar dan spreekt de muziek altijd nog boekdelen, al kan deze intimiteit, voorzien van fluistervocalen, je ook naar de strot vliegen. Toch is het de moeite waard om te blijven luisteren: Dorea levert met ‘O Que Mais Você Quer Saber De Mim’ een gevarieerd album af, van ingetogen folk tot aan invloeden uit rock- en blues waarbij de stem en de gitaar van Dorea altijd centraal staan. Die (te?) breekbare stem en het verfijnde gitaarspel blijven overeind in de subtiele arrangementen met percussie en blazers. Het is muziek die geen opsmuk nodig heeft, het zou alleen maar afbreuk doen aan de authenticiteit. Je hoort de diepere lagen, de fragiele nuances, ook in de meer up-tempo stukken als ‘Maria Milhões’ en ‘Essa Pressa’, maar zeker in het sobere ‘Sem Ancorar’ en ‘Meu Lugar’. Dat laatste stuk heeft bovendien een technisch zeer uitdagende zanglijn waarin Dorea een soort duet aangaat met een saxofoon. In zo’n stuk hoor je dat de Braziliaan een uitmuntend componist is. Fijne plaat voor lome zomeravonden. Die gaan er ongetwijfeld weer komen. (Jeroen Mulder) (7/10) (AJABU!)
The Messthetics & James Brandon Lewis – Deface the Currency
Na 150 concerten in één jaar keren The Messthetics en saxofonist James Brandon Lewis terug met ‘Deface the Currency’, hun tweede samenwerking op het legendarische Impulse! Records. De groep, gevormd door de ritme-sectie van post-hardcorepioniers Fugazi, bassist Joe Lally en drummer Brendan Canty, aangevuld met gitarist Anthony Pirog, klinkt nu als een geoliede machine die genres met plezier aan diggelen speelt. De titelsong opent met Pirogs snijdende gitaar en Lewis’ skronkende sax in hitsend duel; ‘Gestations’ legt een bebop-melodie over een strakke funkgroove en het walsvormige ‘Universal Security’ ontspoort heerlijk naar kosmische chaos. ‘Serpent Tongue (Slight Return)’ sluit het album af met de herinnering dat punk hier net zo aanwezig is als jazz. Met slechts zeven nummers en 36 minuten is ‘Deface the Currency’ beknopt maar explosief, een album dat de balans tussen compositie en improvisatie met grote klasse bewaakt. (Elodie Renard) (8/10) (Impulse!)
Megan Moroney – Cloud 9
Op haar derde studioalbum ‘Cloud 9’, uitgebracht via Columbia Records, laat Megan Moroney horen dat ze haar plaats in de country helemaal heeft gevonden. Eerder brak ze door met ‘Tennessee Orange’ en ‘Am I Okay?’; nu klinkt ze zelfverzekerder dan ooit. De titeltrack opent met een zachte mid-tempo gloed, terwijl ‘Change of Heart’ uitbarst in pop-punk-energie. ‘Bells & Whistles’ met Kacey Musgraves is een fijnzinnig mes: empathisch en snijdend tegelijk. Ed Sheeran duikt op op het rootsy hartverscheurende ‘I Only Miss You’. ‘Liars & Tigers & Bears’ reflecteert op de onmogelijke verwachtingen die worden gesteld aan vrouwen in de muziekindustrie, en het slotnummer ‘Waiting on the Rain’ sluit af met een filmisch strijkersarrangement en achtergrondzang van Jamey Johnson. De songwriting is soms minder specifiek dan op eerdere werk, maar de emotionele trefzekerheid en brede toegankelijkheid van ‘Cloud 9’ maken het haar meest complete plaat tot nu toe. (William Brown) (8/10) (Columbia)
Vinyl Floor – Balancing Act
‘Balancing Act’ is het zesde album van deze Deense pop/rock-band. Het album wordt uitgebracht op hun eigen label Karmanian Records. Vinyl Floor bestaat uit de gebroeders Daniel en Thomas Charlie Pedersen. Op ‘Balancing Act’ worden ze bijgestaan door diverse gastmuzikanten, waaronder de Zweedse multi-instrumentalist Bebe Risenfors, bekend van Tom Waits, de Deense violist Christiaan Ellegaard en de Amerikaanse gitarist Daniel Hecht. In de meegeleverde persinfo staat dat Vinyl Floor melodieuze rock speelt met progressieve en symfonische elementen. Daar ben ik het niet helemaal mee eens. Het enige wat progressief/symfonisch is aan de muziek van Vinyl Floor is het gebruik van instrumenten die je niet vaak hoort in het genre pop/rock. Verwacht geen ingewikkelde maatsoorten of complexe lang uitgesponnen nummers. ‘Balancing Act’ is een fijn pop/rockalbum dat fans van the B-52’s, Weezer, Radiohead en zelfs liefhebbers van singer/songwriters als Simon and Garfunkel zal aanspreken. (Ad Keepers) (7/10) (Karmanian Records)
Hilary Duff – luck… or something
Na meer dan tien jaar stilte is de Amerikaanse Hilary Duff terug met haar zesde studioalbum ‘luck… or something’, uitgebracht via Atlantic Records en mede geproduceerd door haar man Matthew Koma. Het album telt elf nummers en markeert een opvallende verschuiving van de glanzende electropop van ‘Breathe In. Breathe Out.’ naar een eerlijkere, singer-songwriter-getinte popmuziek. De lead single ‘Mature’ snijdt met zelfspot door het patroon van oudere mannen die jonge vrouwen als compliment bestempelen als rijp voor hun leeftijd, terwijl ‘Roommates’ de sluipende verveling in een huwelijk beschrijft met rake, beeldende teksten. ‘We Don’t Talk’ verwerkt de pijnlijke vervreemding van haar zus Haylie in een emotioneel maar nooit theatraal nummer, en ‘Growing Up’ haalt een sample van Blink-182 aan om de millennialgeneratie te spiegelen. De slottrack ‘Adult Size Medium’ rondt het album introspectief af. Duff klinkt zelfverzekerd en kwetsbaar tegelijk, al zijn niet alle nummers even sterk en mist het album hier en daar de vonk die haar vroegste werk zo memorabel maakte. (William Brown) (6/10) (Atlantic Records)
