Iedere week komen er tientallen nieuwe albums binnen op de redactie van Maxazine. Veel te veel om ze allemaal te beluisteren, laat staan te recenseren. Iedere dag één recensie zorgt ervoor dat er te veel albums blijven liggen. En dat is zonde. Daarom plaatsen we vandaag een overzicht van albums die op de redactie binnenkomen in korte recensies.
Alan Morse – So many words
Multi-instrumentalist Alan Morse speelt keyboards, diverse snaarinstrumenten en cello. Deze zijn te horen op zijn nieuwste soloalbum ‘So many words’. Het geluid van de openingstrack is te zacht ten opzichte van de rest. ‘Shadow of the Sun’ is een ingetogen, beetje zoet duet tussen Alan en zijn broer Neal. De cello van Alan smelt mooi samen met de overige muziek. Gastmuzikanten zijn onder andere: Markus Riegler en Ted Leonard. De blend van verschillende vocalisten is goed, de klank is vrij zoet, dit sluit aan bij de teksten, die wellicht steun kunnen geven. Enkele zinnen (van de leadzang) zijn vervormd; daarnaast zijn er industriële geluidseffecten/geluiden. Dit is niet overal in balans met het geheel. De verschillende drummers leveren goed werk, al mist de klank af en toe wat warmte. De intro’s zijn specialer dan de outro’s. Met vlagen zijn er veel laagjes in de muziek, waaronder de herkenbare, rauwe klank van Alans vintagegitaar. De 11 gevarieerde tracks als een verzamelalbum. Bepaalde delen van zang en muziek zijn voorspelbaar, toch is er zijn ook verrassende elementen. (Esther Kessel-Tamerus) (7/10) (Eigen productie)
Jake Mason Trio – The Modern Ark
In 2009 scoorde Jake Mason internationaal een monsterhit, zij het niet als Jake Mason, maar als een van de drie ‘burners’ in Cookin’ On 3 Burners. In de remix van Kungs bereikte ‘This Girl’ vrijwel overal de top tien van de hitlijsten. Diezelfde Jake Mason horen we op ‘The Modern Ark’ heerlijke Hammond-jazz maken, samen met gitarist James Sherlock en drummer Danny Fischer. ‘The Modern Ark’ zal geen hitmateriaal opleveren, maar voor de fijnproever die de B3 op waarde weet te schatten, is dit album een snoepje. Zeker omdat Mason heel veel zorg besteed aan de algehele vintage sound van zijn trio, met dank aan de buizenversterker en de live-to-tape-echo. Vanaf de eerste noten van opening ‘The Last Piece’ word je een universum ingezogen waarin ooit Jimmy Smith, Larry Young (de oervader van de boogaloo) wordt geëerd met ‘Boogaloo Popcorn’, Jack McDuff en Don Patterson pionierden en de B3 tot een volwaardig jazzinstrument lieten uitgroeien. De Australische Mason verrijkt dat universum bovendien met oprecht engagement. In het titelstuk geeft gastvocalist Kurt Elling stem aan de grote zorgen om mens en planeet: een moderne ark moet redding bieden. Een tweede gastoptreden is er van Kate Ceberano in ‘Stop Searching For Love’, onvervalste soul. Zo werkt het trio toe naar de ultieme uitsmijter, het razendsnelle ‘Here’s Your Change’ waarin vooral Fischer schittert met virtuoos drumwerk. (Jeroen Mulder) (8/10) (Soul Messin’ Records)
WILLOW – petal rock black
Op haar zevende studioalbum ‘petal rock black’ waagt WILLOW een radicale artistieke sprong: anderhalf jaar lang schreef, produceerde en speelde ze het album volledig alleen in, samen met enkel haar geluidstechnicus. Het resultaat is een korte maar meditieve verkenning van spirituele jazz en art pop, geïnspireerd door Alice Coltrane en Joni Mitchell. Gesproken tekst van funk-legende George Clinton opent het album, jazzsaxofonist Kamasi Washington schittert op ‘Play’ en experimenteel duo Tune-Yards voegt een andere laag onzekerheid toe aan ‘Omnipotent’. In ‘Hear Me Out’ verandert de intentie tot vergeven onder haar eigen gewicht, terwijl ‘Ear to the Cocoon’ uitgroeit tot een intiem gebed. Het album is mooi maar met slechts 26 minuten speeltijd te kort om volledig te overtuigen; veel ideeën verdienen meer ruimte. Als artistieke verklaring van onafhankelijkheid is ‘petal rock black’ opmerkelijk, ook al is het als geheel minder meeslepend dan haar vorige album ‘Empathogen’. (Elodie Renard) (7/10) (Three Six Zero)
Altın Gün – Garip
Het Amsterdamse quintet Altın Gün keert terug met ‘Garip’, hun zesde studioalbum en een liefdevolle ode aan de legendarische Anatolische folkbard Neşet Ertaş, die in 2012 overleed. De tien nummers zijn gebaseerd op composities van Ertaş en worden door de band volledig heruitgevonden: ‘Gönül Dağı’ krijgt een slepende funk-rockbehandeling met strijkers van het Stockholm Studio Orchestra, terwijl ‘Suçum Nedir’ zes minuten lang smeult als een Anatolische zielenkreet met saxofoon en cinematic funk. ‘Benim Yarim’ transformeert naar dubwise elektro-folk en de afsluiter ‘Bir Nazar Eyledim’ rijdt op Giorgio Moroder-achtige keyboards voor een dramatisch slotakkoord. Het album is eclectischer en ingetogener dan eerdere werk, met minder opzichtige psychrock en meer atmosferische kleur. Vocalist Erdinç Eçevit draagt het album op zijn schouders nu co-vocalist Merve Daşdemir de band verliet, en doet dat met overtuiging. ‘Garip’ bewijst dat Altın Gün een band is die met volle rijpheid evolueert. (Norman van den Wildenberg) (8/10) (ATO/Glitterbeat)
Mumford & Sons – Prizefighter
Amper een jaar na ‘Rushmere’ keert Mumford & Sons terug met hun zesde studioalbum ‘Prizefighter’, geproduceerd door Aaron Dessner van The National. De plaat is een logisch vervolg op hun vorige werk: introspectief, vol stomp-clap-folkrock en dit keer verrijkt met een indrukwekkende reeks gastartiesten, waaronder Chris Stapleton op ‘Here’, Hozier op ‘Rubber Band Man’, Gigi Perez op ‘Icarus’ en Gracie Abrams op ‘Badlands’. Geen van de gasten gaat er met de show vandoor; hun bijdragen dienen het geheel. ‘The Banjo Song’ is, ironisch genoeg, een van de sterkste nummers, terwijl het slotnummer ‘Clover’ akoestisch en sober afsluit. De literaire referenties zijn nog aanwezig, maar lichter verteerd dan voorheen. Het album biedt genoeg voor trouwe fans, maar Mumford & Sons gaan hier geen grote risico’s aan en blijven comfortabel binnen hun beproefde geluid. Wie hoopte op een gedurfde vernieuwing, komt enigszins bedrogen uit, maar wie van de band houdt, vindt hier een betrouwbare en goedgemaakte plaat. (Anton Dupont) (7/10) (Glassnote)
