Iedere week komen er tientallen nieuwe albums binnen op de redactie van Maxazine. Veel te veel om ze allemaal te beluisteren, laat staan te recenseren. Iedere dag één recensie zorgt ervoor dat er te veel albums blijven liggen. En dat is zonde. Daarom plaatsen we vandaag een overzicht van albums die op de redactie binnenkomen in korte recensies
Jordan Ward – Backward
De uit St. Louis afkomstige artiest Jordan Ward brengt met ‘Backward’ een verfrissend geluid in de wereld van de hedendaagse R&B en hiphop. Het album volgt op het succes van zijn eerdere releases en laat een duidelijke artistieke evolutie zien. Met singles zoals ‘Mustard’ en ‘White Dress’ weet Ward een relaxte sfeer te creëren die zowel modern als tijdloos aanvoelt. De teksten op ‘Backward’ zijn persoonlijk en reflecteren op zijn reis in de muziekindustrie en zijn eigen persoonlijke groei. Muzikaal gezien leunt de plaat op soepele beats en dromerige synthesizers die zijn zachte stemgeluid ondersteunen. De harmonieën zijn gelaagd en zorgen voor een rijke luisterervaring waarbij telkens nieuwe details opvallen. Ward slaagt erin om verschillende genres moeiteloos in elkaar over te laten vloeien, waardoor het album nergens eentonig wordt. De flow van de nummers op ‘Backward’ zorgt voor een consistente luisterervaring die uitnodigt tot vaker luisteren. Het is een album dat rust uitstraalt maar tegelijkertijd tekstueel uitdaagt en de luisteraar meeneemt in zijn belevingswereld. (Elodie Renard) (8/10) (Interscope Records)
Ryan Adams – Self Portrait
Ryan Adams’ 31e studioalbum is een lo-fi verzameling van 24 nummers die covers van R.E.M. en New Order mengt met nieuwe originelen. Self Portrait voelt als een schetsboek, ruw en ongefilterd, opgenomen in Adams’ slaapkamer. Na jaren van controverses en een comeback met Blackhole in 2024, kiest hij voor intimiteit boven bombast. Virginia in the Rain opent met akoestische breekbaarheid, Please Shut the Fuck Up heeft een punk-energie, terwijl Blue Monday New Order’s klassieker door Adams’ lens haalt. De coverversie van R.E.M.’s The One I Love toont respect, maar ook Adams’ onvermogen om niet zichzelf te zijn. Honky Tonk Girl en Saturday Night Forever bieden country-twang, terwijl I Am Dracula en I Am a Rollercoaster experimenteler zijn. Het probleem is dat 24 nummers over 72 minuten te veel ruis bevatten. Sommige tracks voelen half afgemaakt, de productie bewust primitief. Voor Heartbreaker-fans een teleurstelling, voor Adams-puristen een curieuze voetnoot. Het is een album voor wie geïnteresseerd is in zijn creatieve proces, niet in klassiekers.( Anton Dupont) (6/10) (Pax Am)
Negatieve Press Project – Cycles I
‘Berghain’ van Rosalía definieerde eind vorig jaar een nieuwe stijl in popmuziek door een explosief klassiek stuk met koorwerk te mengen met pop en hiphop. Een dergelijke schokgolf zal Negative Press Project niet teweeg brengen, maar met ‘Cycles I’ levert dit Amerikaanse ensemble, bijgestaan door het strijkkwartet Friction Quartet, wel een statement af door de jazz, kamermuziek en soundscapes bij elkaar te brengen. Negative Press Project ontstond in het Californische Oakland uit een groep musici rond pianist/componist Ruthie Dineen en bassist/componist Andrew Lion. Vooral die laatste schittert op dit album dat zich niet zomaar laat typeren als jazz: het is veel meer dan dat. In twaalf composities vertelt het gezelschap een verhaal, waarin het perspectief voortdurend wordt verlegd, muzikaal vlinderend tussen diverse stijlen. De opening met strijkers in ‘Shoten Zenjin (Morning Arrives for Aya)’ is alvast wonderschoon. Daarna kent het album eigenlijk geen zwakke momenten. De dynamiek tussen de jazz en zelfs bop met de orkestarrangementen levert een heerlijk, filmisch klankspel op waarin de individuele leden van Negative Press Project alle ruimte krijgen om te excelleren. Fraai voorbeeld zijn de solo’s op bas en gitaar in ‘Cycles Brilliant’. En dan moet het mooiste nog komen: ‘Hold and Keep this Flower’ dat begint met de prelude voor de strijkers, en ‘Miles To Go’ waarin orkest en jazzmusici in een werkelijk subliem arrangement in elkaar lijken over te vloeien. De laatste keer dat we dit vakmanschap hoorden, was in de beste tijden van Burt Bacharach die deze wijze van arrangeren tot kunst had verheven. En dat is een groot compliment. (JeroenMulder) (9/10) (Envelopmental Music)
Emily Scott Robinson – Appalachia
Emily Scott Robinson, songwriter voor John Prine’s Oh Boy Records, komt op haar derde album met haar beste werk tot nu toe. ‘Appalachia’, opgenomen in de 130 jaar oude Dreamland Recording Studios in de bossen van Kingston, New York, is een intiem portret van veerkracht, verlies en gemeenschapsgevoel, geworteld in de Blue Ridge Mountains van North Carolina. Producer Josh Kaufman (Bonnie Light Horseman) moedigde Robinson aan tot experimenteren, resulterend in het openingsnummer ‘Hymn for the Unholy’ waarin ze haar gitaar loslaat en a cappella over een kaal orgel zingt. Het is een hymne voor iedereen die ooit heeft gefaald, gezongen met een kristalhelder stemgeluid dat direct het hart raakt. Robinson’s specialiteit ligt in het vertellen van menselijke verhalen met schijnbaar eenvoudige maar levendige beelden. Op ‘Time Traveler’ schetst ze het pijnlijke proces van dementie bij haar grootmoeder met precieze details die de luisteraar meenemen in de traagzame afbraak van herinneringen. ‘Cast Iron Heart’, een duet met Grammy-winnaar John Paul White, viert de soort liefde die komt met littekens en leeftijd, met de regels “People think we’re past our prime but I say we got here just in time” die resoneren als een eerbetoon aan tweede kansen. Het titelnummer is zowel een ode aan het Appalachen-gebied als een statement over veerkracht na de verwoesting die orkaan Helene in 2024 aanrichtte in westelijk North Carolina. ‘Dirtbag Saloon’ is een scherp commentaar op gentrificatie en economische ongelijkheid, verpakt in een lichte country-wals. Robinson transformeert alledaagse scenes, onbetaalde rekeningen en schouders om op te huilen, in poëzie die doet denken aan haar mentor John Prine. ‘Appalachia’ bewijst waarom Robinson twee 9+ beoordeelde albums op haar naam heeft staan en laat zien dat Amerikaanse roots-muziek in de beste handen is. (Jan Vranken) (9/10)(Oh Boy Records)
Cast – Yeah Yeah Yeah
De Britse britpopveteranen van Cast keren terug met het album ‘Yeah Yeah Yeah’, een plaat die precies de energie levert die liefhebbers van het genre verwachten. John Power en zijn mannen bewijzen dat hun gevoel voor melodie nog altijd springlevend is. De singles ‘Love Is The Call’ en het titelnummer ‘Yeah Yeah Yeah’ zetten direct de toon met rinkelende gitaren en meezingbare refreinen. Hoewel de band niet direct een nieuw geluid uitvindt, klinkt de productie fris en urgent. De teksten op ‘Yeah Yeah Yeah’ zijn optimistisch en stralen een herwonnen spelplezier uit dat aanstekelijk werkt. In vergelijking met hun eerdere werk uit de jaren negentig klinkt de band nu volwassener en meer in balans. De opbouw van de nummers is degene die we kennen van klassieke gitaarpop, waarbij elk couplet organisch overloopt in een groots refrein. Het album vormt een solide geheel zonder zwakke momenten. Voor de trouwe schare fans is dit een welkome toevoeging aan de discografie van een band die nog lang niet is uitgeblust. (William Brown) (7/10) (Cast Recordings)
