Het voelt bijna absurd om te zeggen dat de laatste keer dat Peaer een album uitbracht, we nog niet wisten wat een FFP2-masker was. ‘A Healthy Earth’ verscheen in 2019, werd bejubeld door critici, en toen… stilte. De pandemie slokte de geplande tournee op, het leven nam de overhand, en frontman Peter Katz begon fulltime als tourmanager voor orkesten te werken. Het Brooklyn-trio leek ten dode opgeschreven.
Maar hier zijn ze dan, met ‘Doppelgänger’, een titel die verwijst naar de confrontatie tussen wie je denkt te zijn en wie je werkelijk bent. Het is een thema dat perfect past bij een band die zichzelf na bijna een decennium opnieuw moet uitvinden. Wie Peaer kent van hun math-rock escapades en psychedelische uitspatting, zal moeten wennen aan dit meer ingetogen album. De band heeft bewust gekozen voor een gestroomlijnde aanpak, alsof ze eindelijk de tijd hebben genomen om diep adem te halen. Drummer Jeremy Kinney nam de productie op zich, wat resulteert in een warmer, helderder geluid dan voorheen. Denk aan de sfeer van Radiohead’s ‘The Bends’ gekruist met de emotionele directheid van Pinback , melancholisch maar nooit overdreven dramatisch.
Opener ‘End of the World’ zet meteen de toon: een nummer geïnspireerd door een phishing-mail die Katz deed geloven dat al zijn data gegijzeld werd. In plaats van paniek levert dit een opvallend vrolijke math-rock jam op, compleet met gitaarwerk dat doet denken aan The Housemartins op speed. De tekst is echter allesbehalve luchtig: ‘Am I truly safe? Am I really awake?’ Het is precies deze spanning tussen vorm en inhoud die ‘Doppelgänger’ zo fascinerend maakt. Het emotionele hart van het album klopt het hardst in ‘Button’, een slowcore-meditatie over het balanceren van een kantoorbaan met creatieve ambities. Katz zingt met de berusting van iemand die zijn overhemd dichtknoopt en net doet alsof hij een ‘normaal mens’ is. Het nummer opent met verstilde piano en bouwt langzaam op naar een catharsis die nooit helemaal komt, en juist daarin schuilt de kracht. Fans van Elliott Smith zullen hier hun hart ophalen.
‘Rose in My Teeth’ is het meest cinematografische nummer van het album. Het begint als een sluipende garagerock-jam en eindigt in wat Far Out Magazine treffend omschreef als een ‘muzikale auto-ongeluk’, een muur van feedback en frustratie die alle opgekropte spanning van de afgelopen zeven jaar lijkt los te laten. Het is het bewijs dat het vuur nog lang niet gedoofd is.
Niet alles werkt even goed. ‘I.D.W.B.W.Y.’ streeft naar de trage grootsheid van Bedhead, maar voelt soms iets te vrijblijvend. En hoewel de band terecht trots is op de slottrack ‘Future Me’ , een in één take opgenomen brief aan Katz’ toekomstige zelf ,blijft het nummer wat bleekjes achter bij de emotionele impact van de rest. Maar dit zijn kleine kanttekeningen bij wat overwegend een triomfantelijke comeback is. De gitaarsolo in ‘Bad News’, die volgens Katz zelf moest klinken als Omar Rodriguez-Lopez van The Mars Volta, doet inderdaad denken aan een gewurgde slang, en dat is een compliment. De invloeden van The Cure’s ‘Wish’-periode sijpelen door in ‘Just Because’, terwijl ‘No More Today’ een verrassende toonsoortwissel bevat die bewijst dat de band nog steeds weet hoe je een pop-haakje moet schrijven.
‘Doppelgänger’ is geen revolutie, maar een verfijning. Het is het geluid van een band die volwassen is geworden zonder cynisch te worden, die de chaos van math-rock heeft ingeruild voor de gecontroleerde spanning van slowcore. Voor wie een toegankelijke ingang zoekt: denk aan de melancholische indie-rock van American Football, maar dan met meer punk-DNA en minder trompet. Laten we hopen dat we geen zeven jaar hoeven te wachten op het volgende hoofdstuk. (7/10) (Danger Collective)