Niet alleen met cabaret of haar hoofdrol in de musical ‘Hadestown’ weet Claudia de Breij te boeien. Na jaren op de planken komt ze in januari met een tournee ter promotie van haar nieuwe album ‘Een Hoop’. Na Groningen was het maandagavond de eer aan Muziekgebouw Eindhoven. Samen met haar band én een strijkersduo liet Claudia haar laatste album ‘Een Hoop’ horen, afgewisseld met geliefde nummers uit haar eerdere repertoire.
De zevenkoppige achtergrondband startte met instrumentale snippets van enkele bekende nummers. Claudia kwam op in een lange zilveren jurk en met een gitaar, die ze na het eerste nummer weer aflegde en gedurende de voorstelling regelmatig afwisselde met een akoestische gitaar, of zonder gitaar zong.
Het eerste nummer was ‘Dans’, waarin subtiel ‘Het Zwanenmeer’ van de Russische componist Pjotr Iljitsj Tsjaikovski is verwerkt. Hierna volgde een praatje waarin ze uitlegde waarom de show ‘Een Hoop’ heet, gevolgd door ‘Lievelings’ (‘Cardigan’), een vertaalde Taylor Swift-cover die ze van het label van Swift niet op plaat mocht uitbrengen en dus alleen live kan zingen. Daarna een cover van Ramses Shaffy, die wel op de plaat mocht, want Ramses vond altijd alles goed: ‘Als Je Niet Bij Me Bent’. Voor iedereen met wat oudere kinderen: ‘Groter dan ik’, een stuk dat groot werd gemaakt door Herman van Veen, maar Claudia bracht het in de versie van Liselore Gerritsen, ‘Wie’.
Hierna ging het wat steviger met ‘Introverte Mensen’, waarbij ze van het podium kwam en de trappen op ging, de zaal rond. Plots stopte ze bij ene Richard, die in het ongemakkelijke moment werd bevraagd over zijn introvertheid. Hierna volgde een nummer van een wereldberoemde singer-songwriter: Kermit de Kikker, ‘Being Green’, feitelijk van Joe Raposo. Het lied gaat over jezelf accepteren, zelfs als je het gevoel hebt dat je niet opvalt of anders bent. Een mooie tekst die goed past bij De Breij.
Vervolgens kwam ‘Wat Als’, waarna Claudia het had over protestsongs en Eindhoven uitnodigde mee te zingen met een protestsong, en refereerde naar de tijd dat de Verenigde Staten nog streden tegen fascisme. “All you fascists bound to lose!” werd volmondig meegezongen in Woodstock-stijl folk van Woody Guthrie. Hierna volgden haar eigen protestliedje ‘Mag je van me houden’ en ‘Koffie’ (‘Coffee’, haar Chappell Roan-cover). Ze pakte haar akoestische gitaar weer op voor ‘Altijd Jij’, gevolgd door ‘Ik Onthou van Jou’.
Na de pauze kwam Claudia terug in een zwart pak met een zilverglittertop eronder, alleen met haar toetsenist voor ‘Een Hoop’, en met de rest van de band voor ‘Proost op de Verliezers’. ‘Mis Je Zo Graag’ was de halve hit extra die velen volgens Claudia ook zouden kennen. Hierop volgde een eerbetoon aan Paul van Vliet, van wie volgens Claudia het mooiste liedje ‘Er is nog zoveel niet gezegd’ is. Gitariste Anne Roos kwam naar voren voor een cover van Beyoncé in duet. Het begon te swingen met ‘Koningin’, waarbij haar jasje uitging en de glittertop volledig tot zijn recht kwam. Dat swingende ging over in het meest religieuze nummer van De Breij, ‘The Cross’ (Prince-cover).
Aan het einde leek de show voorbij, maar Claudia gaf meteen aan: ‘Ik kan wel van het podium afgaan en jullie roepen dan “Nog een liedje, nog een liedje”, maar jullie weten het toch wel, ik heb dat ene liedje nog niet gedaan.’ Ze overlegde met de band voor een tweede toegift, speciaal voor dat nummer. ‘Heb Lief’ luidde de opmaat, waarna het hoogtepunt volgde: ‘Mag Ik Dan Bij Jou’, door de hele zaal uit volle borst meegezongen. Claudia de Breij toonde aan ook zonder cabaret een avondvullend programma op de planken te kunnen brengen. Maar laten we niet hopen dat ze, net zoals Acda en De Munnik, haar cabaret voortaan achterwege laat, want ook dat zou jammer zijn.