G. Love & Special Sauce speelden zondagavond in de kleine zaal van 013 voor een publiek dat kwam voor die kenmerkende mix van hiphop, blues en funk. De Amerikaanse formatie rond Garrett Dutton liet horen waarom hun concerten al meer dan dertig jaar lang een feest zijn.
De avond begon rustig, waarbij G. Love zijn gezongen spraak liet glijden over de groove van Jimi ‘Jazz’ Prescott op contrabas en Jeff ‘Houseman’ Clemens op drums. Die kenmerkende slacker blues kwam goed uit de verf in de intieme setting van 013. ‘Kiss and Tell’ en ‘Soda Pop’ lieten daarbij horen hoe goed de chemie tussen de drie muzikanten na al die jaren nog altijd is. Het contrast tussen G. Love’s vocals en de strakke ritmesectie werkte perfect. Bij ‘Coming Home’ kwam Dutton’s mondharmonica prominent naar voren, waardoor het nummer extra emotionele diepte kreeg.
Vroeg in de set brak er een snaar van G. Love’s gitaar, midden in een song. Alsof het hoorde, wisselde hij met gemak van instrument en liet zijn oude gitaar snel herbespannen door een gitaartechnicus, terwijl hij de andere gitaar oppakte en bespeelde. Het gebeurde allemaal zo vloeiend, alsof de zanger er expres een extra gitaar voor had klaarstaan.
Halverwege de set kreeg de avond plotseling een andere lading toen G. Love aankondigde dat dit het laatste optreden zou zijn met drummer Jeff Clemens. Na jaren samen muziek maken, neemt Clemens afscheid van de band om zich in Nashville toe te leggen op andere projecten. Deze mededeling gaf de rest van de show extra gewicht, zonder de relaxte sfeer te verstoren waar de band om bekendstaat. Later in de set kregen de mannen hulp van een extra mondharmonicaspeler. Een mooie battle volgde tussen G. Love en zijn gast, waarbij beide muzikanten elkaar uitdaagden en aanvulden. De improvisatie leverde een van de hoogtepunten van de avond op, met het publiek dat zichtbaar genoot van de spontane muzikale uitwisseling.
De muzikanten speelden met een vertrouwdheid van mensen die elkaar door en door kennen, maar ook met de urgentie van iemand die weet dat dit het einde van een tijdperk markeert. Het gitaarwerk van Dutton vond de juiste balans tussen technische vaardigheid en feelgood muzikaliteit. De contrabas van Prescott fungeerde als brug tussen de hiphop-invloeden en de bluesstructuur.
Tijdens het concert werd duidelijk waarom G. Love & Special Sauce na al die jaren nog steeds een succes is. En dat zonder echte hits. De band weet precies wanneer ze moeten uitpakken en wanneer ze moeten terugschakelen naar die karakteristieke laid-back vibe. Hun manier van stijlen combineren klinkt nog steeds fris. Ook stond G. Love stil bij hun gezamenlijke geschiedenis. Zonder sentimenteel te worden, lieten ze merken wat deze samenwerking voor hen heeft betekend.
‘Baby’s Got Sauce’ zorgde aan het einde van de set voor het grootste meezing-moment van de avond. Het nummer dat Nederlandse muziekliefhebbers kent van de Pickwick-reclame kreeg het publiek volledig mee. G. Love’s relaxte flow werkte aanstekelijk, terwijl Prescott’s baslijnen de funky ondertoon versterkten.
De reguliere set werd afgesloten met Clemens die zijn drumsticks nog een laatste keer liet dansen over zijn drums, terwijl G. Love en Prescott de groove vasthielden die deze band zo herkenbaar maakt. Voor de toegift keerde de band onder andere terug met natuurlijk ‘I-76’, een nummer dat hen terugbracht naar hun meer bluesgerichte periode uit de jaren negentig, van het album ‘Yeah, it’s that easy’, waarop ook onder anderen Dr. John meespeelde.
G. Love & Special Sauce toonde in 013 dat afscheid nemen ook mooi kan zijn. De band speelde alsof ze iets wilden laten zien, maar dan zonder verkramping. Het resultaat was een concert dat zowel nostalgisch als vooruitkijkend aanvoelde. Na deze show zet G. Love zijn tour solo voort door Duitsland, voordat hij terugkeert naar de Verenigde Staten. Voor de Nederlandse fans was dit een waardige afsluiting van een hoofdstuk in de geschiedenis van een band die verschillende stijlen tot één geheel heeft gesmeed.