Razend populair zijn ze, het Belgische The Haunted Youth. De band rond frontman en liedjesschrijver Joachim Liebens is sinds het winnen van De Nieuwe Lichting in 2021 aan een flinke opmars bezig. Verschillende clubtours en shows op de grootste festivals van Nederland en België hebben de groep een ijzersterke live reputatie opgeleverd. Voor het concert in de Next van 013 waren dan ook al vijf maanden geen kaarten meer beschikbaar, en dat op een gewone donderdagavond. Zelfs Tivoli (bijna drie keer zo groot als de Next) was al twee maanden vooraf uitverkocht.
De avond werd geopend door de eveneens Belgische band Calicos. In 2021 brachten zij hun debuutalbum ‘The Soft Landing’ uit, dat alom positieve recensies kreeg. Calicos speelt americana en alt-country die regelmatig doet denken aan The War On Drugs, maar waarin veel meer stijlen herkenbaar zijn. Enkele songs zijn zelfs dansbaar te noemen. De nummers werden gedragen door de stem van zanger/gitarist Quinten Vermaelen en alle zes de muzikanten waren goed op elkaar ingespeeld. Een aantal nummers werd gebracht met drie gitaren plus toetsen. Bij zoveel instrumenten bestaat altijd het risico op overdaad en chaos, maar de arrangementen zaten knap in elkaar en het werd nooit te veel. Calicos is een band om in de gaten te houden!
Terwijl het instrumentale ‘Dawn Of The Freak’ op band werd afgespeeld, betrad The Haunted Youth onder luid gejuich het podium. De band trapte sterk af met ‘Broken’, het nummer dat hen in Nederland populair heeft gemaakt. Melancholisch, dromerig, met een catchy gitaarriff en opbouwend richting het einde; dit blijft een van hun beste songs. Daarna werd meteen gas teruggenomen met ‘Stranger’, een van de minder pakkende nummers van het debuutalbum. Met ‘I Feel Like Shit And I Wanna Die’ werd gelukkig direct weer een tandje bijgeschakeld, om door te pakken met ‘House Arrest’. Terwijl Joachim in de bridge vol bezieling “Take me away, I don’t belong here” uitschreeuwde, ging een groot deel van de bezoekers met gesloten ogen op in de muziek.
Verschillende nummers verwijzen duidelijk naar Joachims traumatische jeugd, die de inspiratiebron vormt voor de duistere, maar troostende mix van indierock, dreampop en shoegaze. De muziek spreekt een breed publiek aan, wat zichtbaar was in de uiteenlopende leeftijden en stijlen van de bezoekers. Hoewel het gros jong was, waren er ook genoeg vijftigers, zestigers en zelfs enkele zeventigplussers in de zaal te vinden. De lichtshow was vooral in paars-, blauw- en roodtinten, diep verzadigd, passend bij de sfeer van de muziek. Vaak kalm en ondersteunend, soms furieus. Joachim klonk niet al te goed bij stem, maar met zijn gebruikelijke dikke, dromerige effect op de zang was dat niet storend.
Gedurende de set kreeg het publiek drie nog niet uitgebrachte nummers te horen, namelijk ‘Into You’, ‘Her’ en ‘In My Head’. Hoewel Joachim ons waarschuwde dat ‘In My Head’ nog niet helemaal af was en mogelijk een beetje roestig zou kunnen klinken, overtuigde dit nummer verreweg het meest. Uptempo, intens, met een heuse schreeuw in het meest heftige stuk. Een van de hoogtepunten van de show en een erg welkome afwisseling met de rest van het repertoire, dat soms iets te veel van hetzelfde is voor de gemiddelde concertbezoeker. Meer van dit, alsjeblieft!
Een ander hoogtepunt was het repetitieve ‘Teen Rebel’, dat na het winnen van de Nieuwe Lichting een radiohit werd. Tijdens het opbouwende instrumentale einde ging de band even volledig los. Noemenswaardig was ook het zeven minuten durende ‘Gone’, dat live (veel meer dan op plaat) indruk blijft maken. De band speelde ook ‘Riptide’ van King Viktor, het nevenproject van gitarist Tom Stokx met zijn goede vriend Arno de Ros. Joachim levert de vocals in dit nummer en ook qua stijl past het naadloos in de set van The Haunted Youth. Een fijn liedje om bij weg te mijmeren.
Afgesloten werd er zoals gewoonlijk met ‘Coming Home’, waarna The Haunted Youth na ongeveer 80 minuten spelen het podium verliet op de tonen van Rockwell’s ‘Somebody Is Watching Me’. Zij lieten deze avond zien interessant te kunnen blijven, ondanks het feit dat zij het afgelopen jaar werkelijk overal te zien waren. Als zij meer afwisseling in hun repertoire weten te brengen door nummers als ‘In My Head’, en misschien iets meer interactie met het publiek zoeken (sporadisch een “thanks guys” is wat weinig), zal het niet lang meer duren voor ze de grote zaal van 013 plat mogen spelen.
Foto’s (c) Nadine Gijzen
