Copenhell heeft zich stevig gevestigd als een mekka voor diegenen die op zoek zijn naar een ongeëvenaarde rockervaring. Van de zinderende riffs tot de daverende drumbeats, dit festival omvat de essentie van rock en metal in zijn puurste vorm. Met een indrukwekkende line-up van internationaal bekende acts en opkomende talenten, levert Copenhall consequent een onvergetelijk feest van headbangen en optredens vol adrenaline.

De wortels van het festival gaan terug tot het bescheiden begin in 2010, toen het de Deense muziekscene voor het eerst op gang bracht. Sindsdien is Copenhell exponentieel gegroeid, spreekt het tot de verbeelding van fans over de hele wereld en heeft het een reputatie opgebouwd als een van de belangrijkste rockfestivals in Europa. Woensdag begon het festival.

Clutch:

Al meer dan 30 jaar verrijkt Clutch de wereld geleidelijk met energieke bluesrock en hun bijdrage aan de Copenhell van dit jaar laat duidelijk horen dat ook het meer melodieuze en groovy segment zijn plek aan tafel zeker verdiend heeft. Neil Fallon & co, hebben inmiddels al 13 albums uitgebracht en zijn erin geslaagd om de kernleden al meer dan 3 decennia te behouden. Hun toewijding aan hun werk wordt duidelijk weerspiegeld in wat ze op het podium brengen. Er is een goede dynamiek tussen de bandleden en ze leveren een complete en goed ingestudeerde stageshow, met veel gave riffs die alleen een bluesgitaar kan leveren. Ook wisten ze zowel het plein als de heuvel goed te vullen met publiek. Ook al is het niet bepaald moshpitmuziek; zat er genoeg vaart in het zingen van de groep toen de waarschijnlijk grootste hit van de band, ‘Electric Worry’, werd gebracht! (Mark Vilstrup Pedersen)

Motley Crue:

Wat kan er over Mötley Çrüe worden gezegd dat nog niet is gezegd. Zoals altijd leverden de mannen een geweldige show en beknibbelen ze niet op de hits die mensen willen horen. Het plein en de heuvels waren van begin tot eind vol toen een van de grootste namen van het jaar het podium betraden, en woensdag werden ze begeleid door twee prachtige dansers/back-upzangeressen, The Nasty Habits, die ook een groot deel van de show uitmaakten. Misschien was het daarom dat de band geen andere fotografen wilde dan hun eigen fotografen. De vrouwelijke vormen waren ook een beetje het overkoepelende thema van de show, toen tijdens de klassieker ‘Girls Girls Girls’ 2 meter hoge welgevormde plastic dames werden opgeblazen. Het hoogtepunt van de show was waarschijnlijk ook voor sommigen toen Tommy Lee een handvol vrouwen en een paar mannen zover kreeg om hun ’troeven’ bloot te leggen, terwijl het voor anderen misschien de formidabele gitaarsolo was van John 5. (Mark Vilstrup Pedersen)

Dance with the Dead:

Dance with the Dead hebben zeker een show afgeleverd die opviel tussen al het andere op het festival. De mix van metal en synth was zowel energiek als snel en gaf nostalgische vibes die herinneren aan oude films uit de jaren 80 met hun speciale gebruik van melodieuze gitaar en up-tempo keyboards. Het is zowel het soort muziek dat gebruikt werd als de achtergrondmuziek in horrorfilms.

De sfeer onder het publiek was ronduit te gek en het kleine bosgebied rond het Gehenna-podium was tot de rand gevuld. Dit ondanks het feit dat het hele concert instrumentaal was, met samples uit zowel films als andere muziek. Dance with the Dead, heeft er ondanks een kleine vertraging en een kortere speelduur, van begin tot eind alles eruit gehaald, en het was zeker een ervaring die je je zult herinneren. (Mark Vilstrup Pedersen)

Def Leppard:

Of het nu was omdat de zon eindelijk onder was nadat alle bezoekers van het festival het zweet van het voorhoofd hebben moeten vegen, of omdat de afspeellijst een groot deel van de meer soulvolle nummers van de band bevatte, er zat weinig leven in het publiek aan het begin van het concert. Dit ondanks een zeer mooie opkomst. Het was duidelijk dat de heren op leeftijd nog steeds een enorme menigte kunnen trekken, maar na ongeveer 3 kwartier begonnen de randen van het publiek toch te verdwijnen. Slechts een deel ging door. De muziek zelf was, zoals altijd goed, en de band probeerde ook een toch al uitgeput publiek op gang te krijgen, maar zonder veel succes. Dit alles veranderde echter abrupt toen de bekende noten van ‘Pour some sugar on me’ uit de speakers knalden. Plots kreeg het publiek hun energie terug, en je zag hoe mensen, ongeacht hun leeftijd, van begin tot eind het hele nummer meeschreeuwden. Het concert eindigde kort daarna, maar de mensen vertrokken met een grote glimlach. (Mark Vilstrup Pedersen)

Zeal and Ardor:

Op een van de twee kleinere podia in Copenhell, Pandemonium, maakte het publiek zich klaar om de band te verwelkomen waar velen de hele dag naar hebben uitgekeken, het Zwitserse Zeal en Ardor. Niet iedereen kan black metal mixen met ‘Afro-Amerikaanse spirituals’, een subgenre van christelijke muziek met een focus op plantageliederen gemaakt door Afrikaanse slaven in de VS. De stijl die zich later ontwikkelde tot gospel en blues. Ondanks de paradox van het mixen van de muziek van degenen die kerken verbranden en degenen die erin zingen, werkte de muziek van Zeal & Ardor op hun eigen manier heel goed.

Beide genres hebben hun eigen duisternis en de muziek, met zijn mix van genres, is op zijn zachtst gezegd gecompliceerd. Echter, Manuel Gagneux, die een sterke zang leverde en naadloos switchte tussen de zware soulvolle melodieuze tonen en de wat agressievere black sound, wist het allemaal aan elkaar te knopen. Dit was duidelijk niet de metal van je grootmoeder, en zowel het geluid als de sfeer waren origineel en opwindend. Het was ook terug te zien in het publiek, waar het een hobby leek om degenen die er nog niet eerder van hadden gehoord, uit te lachen om hun behoorlijk verwarde, maar geïnteresseerde gezichten. Er was een dicht op elkaar gepakte en abnormaal grote menigte voor Pandemonium, die tot het einde vol gas gaf. Men mag hopen dat men in de toekomst meer van Zeal & Ardor zullen zien. (Mark Vilstrup Pedersen)

Sick of it All:

Het energieke optreden van Sick of it All op Copenhell Festival was een ware explosie van energie! Het was voelbaar zodra ze het podium betraden. De niet aflatende aanwezigheid van de band op het podium veroorzaakte een bron van energie onder het publiek dat zich als een lopend vuurtje verspreidde. Het publiek ging helemaal uit hun dak tijdens hun opzwepende repertoire, de mosh-pits en meezingend met een ongeëvenaard enthousiasme. Het was geweldig om te zien hoe de band met gemak het podium beheerste en elke noot met helderheid en passie raakte.

Het hele publiek bleef opgewonden en hunkerden naar meer als gevolg van de duidelijke chemie tussen Sick of it All en hun toeschouwers. Hun optreden in Copenhell was een overtuigende demonstratie van hun voortdurende nalatenschap en ongeëvenaarde capaciteit om een publiek te vermaken. Het was goed om te zien dat een punkband als Sick of it All op Copenhell op het op één na grootste podium absoluut uit elkaar scheurde. (Morten Holmsgaard Kristensen)

Foto’s (c) Morten Holmsgaard Kristensen

Deel: