Kensington in de huidige bezetting gaat al helemaal terug tot 2008. toen drummer Niles Vandenberg de oorspronkelijke drummer Lucas Lenselink verving, die in 2005 met de andere jongens Kensington oprichte. In de loop der jaren werd Kensington steeds groter, via een intiem optreden in Plato Utrecht in 2011, en verschillende keren Paaspop en Dauwpop, naar AFAS Live en nu Ziggo Dome: 6 uitverkochte avonden achter elkaar.
Voor de laatste shows met zanger Eloi Youssef mochten als support de Paceshifters de zaal opwarmen. Deze band startte rond dezelfde tijd als Kensington, en weet van rocken! Eind 2023 bestaan zij 15 jaar wat groots gevierd gaat worden in Paradiso. Hun laatst uitgebrachte singel ‘Wasted Days’ van het album ‘Brand New Plan’ werd uiteraard gespeeld, evenals ‘Drone, ‘Backseat Driver’ en ‘You Said’.
Een kwartier later dan verwacht begon het allerlaatste concert van Kensington in deze bezetting. Afgetrapt werd met ‘Streets’, in rap tempo opgevolgd door ‘All for Nothing’ en ‘Done with it’. De fans zongen alle nummers luidkeels mee, waren uitzinnig, Ziggo Dome trilde op haar grondvesten. De nummers ‘Sorry’, ‘Chronos Pt. 1’ en ‘Chronos Pt. 2’ met Eloi achter de piano waren zo intens, menig traan werd gelaten, mensen zochten elkaar op, je kon een speld horen vallen. Bij ‘Little Light’ aan het einde van de set kwamen de mobielen de lucht in, de gehele Ziggo Dome was een grote lichtjeszee, die langzaam op en neer deinde op de maat van de muziek.
Na veel biss-geroep kwam de band nogmaals op, want we waren nog verre van klaar. Nummers als ‘What Lies Ahead’, ‘Riddles’, ‘Bridges’, de ene na de andere hit kwam nog langs. Ook ‘Do I Ever’ en het stevige ‘St. Helena’ ontbraken niet. Heerlijk nog één keer jezelf helemaal leegschreeuwen, we hug it out and we cry together.
Als allerlaatste nummer speelde de band van het laatste album ‘Time’, ‘No Me’, een enorm integer nummer, waar bij de eerste zinnen wederom de nodige tranen weggepinkt moesten worden: “There, I’m all alone again and it seems as though it’s never been so bleak”. Het was een emotionele rollercoaster voor iedereen: bandleden, fans, iedereen die achter de schermen al die jaren met Kensington heeft gewerkt.
Foto’s (c) Armelle van Helden
