"En daar sta je dan. Moederziel alleen op het vliegveld in Bangkok. Zo’n 18 uur onderweg, niet geslapen natuurlijk, niemand op de afgesproken plek en geen idee waar ik heen moet. Waarom wilde ik dit ook alweer?

In 2003 kwam mijn eerste cd uit. Ik mocht daarna in New York wat eigen nummers zingen met Ricky Ritzel (mag hopen dat dit niet zijn echte naam is) in een gaybar in de wijk Chelsea. Je schudt elkaars handen, legt wat partijen op de piano en dan sta je daar ineens in New York te zingen. New York! Het publiek was superaardig, de pianist helemaal goed en ik zong de jetlag uit mijn longen. Wow, wat een kick.

Ik knijp in mijn wangen van geluk en doe in mijn ondergoed een dansje a la Tom Cruise. Ik schreeuw het uit! Het voelt als een verliefdheid, alsof ik zweef zonder parachute. Anderhalf jaar geleden toen ik voor de laatste keer de deur achter mij dicht trok bij Monsterboard, keek ik naar de horizon en hoopte ik dat ik al mijn dromen zou kunnen waarmaken. Ben ik nu al waar ik wil zijn? Het antwoord is nee, maar voor nu ben ik oprecht tevreden met alles wat ik heb bereikt tijdens mijn korte muzikale reis.

Een paar weken terug, na een optreden in Philharmonie (Haarlem), raakte ik met iemand in gesprek over meningen. Hij ergerde zich eraan dat men geacht wordt altijd een oordeel klaar te hebben, vaak getuigt het van meer inzicht te weten dat je iets niet weet. Ik was van mening dat hij gelijk had.

Vandaag las ik op Facebook een stuk tekst uit een speech van Steve Jobs over hoe de naderende dood hem hielp om de grote keuzes in het leven te maken. Over hoe verwachtingen, trots, angst voor afwijzing en mislukking van hem af vielen. Te herinneren dat hij zou gaan sterven nam elk idee dat hij iets te verliezen had van hem af: "Je bent al naakt en er is geen reden om je hart niet te volgen."