Na een week van afwezigheid deze week natuurlijk weer een aflevering van 'Legendary Albums' op Maxazine. Het album welke ik het deze week ga bespreken is het veertiende album van de rockband toen hun zanger Freddie Mercury nog in leven was. Helaas is hij een paar maanden na dat het album uitkwam aan de gevolgen van aids overleden. Ik hoef verder geen uitleg meer te geven, deze week in 'Legendary Albums ..... Innuendo' van Queen.

De titeltrack van het album is een absolute Queen classic. De opbouw van het nummer past direkt in het rijtje met 'Bohemian Rhapsody' en 'Somebody To Love'. Een waar meesterwerk en ondanks lengte van het nummer (zes minuten) verveelt het geen seconde. Het is een belevenis maar geeft wel de toon dat dit een donker album wordt. 'Slightly Mad' is moeilijk te plaatsen qua genre, maar onbetwist een Freddie song. Het is zwarte humor want ondanks dat het grappig bedoeld is, geeft het ook inzage in zijn mentale strijd met aids. 'Headlong' rockt harder dan menig andere rocker van Queen en het gitaarspel van May is erg sterk hier.

Dat kan niet gezegd worden van 'I Can't Live with You', een middelmatige rocker en de versie op Queen Rocks is beter te verdragen. 'Don't Try So Hard' is een van de betere nummers van het album, Freddie's stem is werkelijk fenomenaal. 'Ride The Wild Wind' een minder nummer, in de traditie van I'm In Love With My Car' en duidelijk een Roger song. Hij levert met 'These Are The Days Of Our Lives' zijn beste compositie van zijn leven op Innuendo, samen met het werkelijk prachtige ingetogen gitaarspel van Brian May, is het een klassieker.

Freddie's leven is langzamerhand beperkt tot zijn huis en zijn studio en hij geniet van zijn resterende tijd met zijn katten die hem gelukkig maken. 'The Hitman' is door Brian May geschreven, een keiharde rocker, Freddie zingt ontzettend goed en wat hij allemaal met zijn stem kan . Het contrast met 'Bijou' is mooi. Het liedje is omgedraaid; waar normaal gesproken zang is, is nu gitaarsolo en waar de solo normaal gesproken is, is nu zang. Dan komt 'The Show Must Go On'. Soms heb je nummers die gewoon helemaal perfekt zijnDat is hier het geval. De drums, bass, gitaren en Freddie's waanzinnige vocale prestaties komen samen en maken een song die denk ik door niemand overtroffen kan worden.

Het album is sterk, zeer sterk. Het is beladen album en hoe meer achtergrond informatie je hebt, hoe indrukwekkender het is dat Freddie Mercury zoveel doorzettingsvermogen en kracht gehad heeft om deze onbeschrijflijk goede vocalen te realiseren.