Na 31 jaar eindigt de carrière van R.E.M. met een laatste album. 'Part Lies, Part Heart, Part Truth, Part Garbage, 1982-2011' is de titel van dat album en voor de laatste maal pakt de band rond zanger Michael Stipe groots uit. 31 Jaar, maar toch de tijdsspanne 1982-2011 in de titel? Inderdaad, want het was in 1982 dat het debuut 'Chronic Town' voor het eerst in de rekken lag. Een EP die in Nederland nog niet echt bekend werd, maar wel het begin betekende van de band die uiteindelijk een van de grootste ter wereld werd.

Van die 'Chronic Town' EP staat natuurlijk 'Gardening at Night' op de dubbelaar, die de twee delen van de carrière van de band omarmd. Van het prille begin, tot het succesvolle einde. Van de jaren bij IRS-Records van Miles Copeland (inderdaad de broer van Police-drummer Steward Copeland), tot aan het uitkomen van het laatste wapenfeit, ' Part Lies, Part Heart, Part Truth, Part Garbage, 1982-2011' bij Warner Music, die vanaf dit weekend in de winkels ligt. En zelfs de debuutsingle 'Radio Free Europe', die oorspronkelijk bij het kleine Hib-Tone-label werd uitgebracht staat er op, hoewel de versie op dit laatste album de versie is die de band opnieuw opnam voor de eerste volledige CD 'Murmur'.

Terwijl veel artiesten een verzamelaar slechts vullen met de hits en best een albumpje of twee durven over te slaan heeft R.E.M. gekozen voor een echte verzamelaar van nummers uit het gehele ouvre. En zo hebben we voor de doorbraak in Nederland, 'The One I Love', al twaalf oude meesterwerkjes kunnen verorberen. Daarbij wel het poppy 'It's The End Of The World As We Know It (And It Feels Fine)' en 'Finest Worksong', die iedereen inmiddels wel kan meezingen, afkomstig van het succesalbum 'Document', dat in ons land pas later bekend werd dan de oorspronkelijke release in 1987.

Kijkende naar de grootste hits ligt de top van het succes in het begin van de jaren '90 en natuurlijk wordt die periode dan ook goed belicht op 'Part Lies, Part Heart, Part Truth, Part Garbage, 1982-2011', met onder anderen vier tracks van 'Automatic For The People' en drie van 'Out Of Time'. Helaas geen 'Drive' of 'Bang And Blame' en juist die laatste is vreemd, aangezien het een van de grotere hits wereldwijd was en het laatste echte grote succes voor de band. Maar goed, wat moet je dan, als je 40 (!) nummers moet kiezen uit je gehele loopbaan.

Wat wel op het album staat is een drietal nieuwe nummers, maar dat was al bekend. Drie nummers, 'A Month of Saturdays', 'We All Go Back To Where We Belong' en 'Hallelujah', die de band nog opnam alvorens ze eind september bekend maakten te zullen stoppen met de band. 'A Month Of Saturdays' is nieuw en klinkt fris en wat vernieuwend. Enige nadeel van dit nummer is dat het aan de korte kant is, met z'n 1 minuut 40. Jammer, want een nummer als dit zou zeker hitpotentie hebben. Het dramatische 'We All Go Back To Where We Belong' klinkt met z'n orchestrale achtergrond en dwarsfluit wat Carpentersachtig. Alleen dat begin... alsof het nummer zomaar vanuit het niets begint in het midden van een couplet. Het is inmiddels al uitgebracht op single, maar echt opgepakt wordt het nog niet genoeg naar mijn zin.

De laatste single, en dan hebben we het over de laatste van de plaat én van R.E.M., 'Hallelujah' heeft gelukkig niets te maken met Leonard Cohen's nummer. Neen, het nummer is overduidelijk het beste van de drie en misschien wel van de laatste 15 jaar. Een krachtige afsluiter van het tijdperk R.E.M. en met zo'n nummer kan dat alleen nog maar jammerder dan jammer gevonden worden. Het zijn drie verrassende tracks die de band er op het laatst nog heeft weten uit te persen en ware het niet dat een van de meest invloedrijke rockbands er mee stopte, het zou een goede poging voor een klassieker op album gebied zijn geworden, was de band op deze wijze voort gegaan.

R.E.M staat voor Rapid Eye Movement, een van de slaapfases waarin de ogen snel bewegen. Misschien dat de ogen snel bewegen, de oren blijven gedurende de gehele CD aandachtig luisteren naar een serie van de beste rocknummers uit de geschiedenis van de laatste 31 jaar... R.E.M. gaat slapen, laat de muziek ons wakker houden. (8/10) (Warner)