Vandaag had ik het genot om de nieuwe cd van Eric Clapton, getiteld 'Clapton' te mogen recenseren. De 19e studio cd van 'slowhand' is een waar meesterwerk. Nu ben ik wel een beetje bevooroordeeld, Eric is een van mijn favoriete artiesten, dit houd niet in dat ik niet objectief naar deze cd geluisterd heb. Integendeel, ik had grote verwachtingen van deze cd, na al die meesterwerken die Clapton al uitgebracht heeft is het moeilijk om die weer te overtreffen.

 De cd bevat enkele nieuwe titels, opgevuld met nummers die reeds tijdens de live shows gespeeld werden. Het album werd mede geproduceerd door gitarist en producer Doyle Bramhall II, en daarnaast werkten onder meer JJ Cale, Allen Toussaint, Steve Winwood, Sheryl Crow, Wynford Marsalis, en Dereck Trucks mee.

Van Eric zijn we regelmatig krachtige solo's gewend, die zul je op deze cd niet horen. Hij laat horen ook het jazz genre tot in de puntjes te beheersen. 'Travelin' alone' is een uptempo nummer, alleen wat mij opvalt is dat het nummer nogal raar eindigt. 'Rocking chair' , de titel zegt al genoeg, dit is een nummer om lekker op je schommelstoel te beluisteren met een sigaartje en een glas goede whiskey. De blues is natuurlijk ook vertegenwoordigd op dit album. 'Judgement Day' bewijst dit, wat een heerlijk nummer! Ook 'Little Walter's can't hold out much longer' behoort tot dit genre en laat Clapton horen op zijn best. De eerste single van de cd, getiteld 'How deep is the Ocean' is een nummer om heerlijk bij weg te dromen.

Deze hele cd is een waar genot voor het oor, een meesterwerkje. des te vaker je er naar luistert, des te beter hij word. Ik kan er verder alleen maar over zeggen, kopen die cd en genieten maar! (8/10)