 Tijdens het optreden van Kane in de Effenaar in Eindhoven, was het X-factor-zangeres Lisa Loïs die de handen op elkaar moest krijgen, als opwarmertje voor de Hagenezen. Ze oogstte veel applaus, met nummers als 'Hallelujah' en haar nieuwste hit 'No good for me'. Terecht, want de Wageningse is bezig om Anouk van de troon te stoten, als het gaat om Nederlands beste rockchick. En daarvoor moet je uit goede huize komen. Een kwartiertje rust om naar het toilet te gaan, even een sigaretje te roken, onderaan de trap in het Eindhovense,  en een biertje te bestellen, want als Kane het podium betreed, is er geen doorkomen meer aan. In een uitverkochte zaal betrad de rockband het podium met de grote hit van eind vorig jaar, 'No Surrender', maar schakelde snel over naar hits van vroeger, en van na de stijlverandering die Kane in 2008 doorvoerde. Die change of style liet geen fan achter, en hits als 'Love over Healing' (Waarmee de toegift werd ingeluid, en 'Shot of a gun' werden net zo luid meegezongen als 'In over my head' of 'Rain down on me'. Gelukkig, want in de uitverkochte Effenaar was de sfeer goed, en die mocht niet verpest worden. Daarvoor is het geluid van de zaal te goed, weinig zalen kunnen op tegen de sfeer die altijd hangt in Eindhoven. Al met al kan Kane terugkijken op een van de beste concerten die de band de laatste tijd heeft gegeven, een goede opsteker voor de bijna-thuis-concerten die de band komende week zal spelen in de Watt in Rotterdam. Kane was in de Effenaar, en de Effenaar mag trots zijn dat ze Kane hadden.
|
|
|
 De locatie is dit keer WATT in Rotterdam. Een kleine podium omringd door talloze gillende tienermeiden. Destine lijkt het al bijna normaal te vinden. Als het eerste nummer 'Where are you now' wordt ingezet, blijkt het voor één meisje al teveel. Ze wordt, nota bene via het podium, weggedragen. De band doet nog wel een stapje opzij, maar speelt vol passie verder. Ik was er al voor gewaarschuwd; een vader van één van de meisjes staat naast me wat foto’s te maken en voorspelt een gekkenhuis als de jongens eenmaal beginnen. Niets blijkt minder waar, vanaf het moment dat de band het podium betreedt tot en met de allerlaatste noot blijft de menigte enthousiast. Gitarist Hubrecht Eversdijk benut de hele breedte van het podium en zanger Robin van Loenen laat zich gewillig aanraken door de meisjes voor het podium. Zelfs de grieperige basgitarist Tom Vorstius Kruijff leeft zich uit. De eerste stagediver laat dan ook niet lang op zich wachten.
 Het Nederlandse antwoord op Fall Out Boy, zoals ze zichzelf noemen, is nu al immens populair. Het uitzinnige publiek zingt de nummers dan ook uit volle borst mee. Dat is opvallend als je bedenkt dat er pas drie nummers als single zijn gelanceerd. 'Stars' is natuurlijk de grootste hit tot nu toe, het nummer behaalde de 26e positie in de Top40 en ontlokt zo mogelijk een nog grotere reactie van het uitzinnige publiek..
Kortom, Destine is klaar om Europa in te gaan. Het uitverkochte 'Le Trabendo' in Parijs zal dinsdag dan ook zeker niet teleurgesteld worden. Vervolgens is Engeland aan de beurt om veroverd te worden door deze getalenteerde punkrockers.
|
|
 Waar ter wereld je ook komt, overal hoor je de muziek van Earth Wind & Fire. Weinig bands hebben zo veel invloed in de muziek gehad als deze superband uit Chicago. Zonde dan ook dat de band begin jaren '80 uit elkaar gaat, en pas jaren later weer bijeenkomt, hoewel de hits sindsdien uitblijven. Jaren later touren twee verschillende Earth Wind & Fire's over de wereld. De een met Verdine White an Philip Bailey, de andere met meestergitarist Al McKay. Deze laatste stond gisteren in de 013 in Tilburg, de eerste van de twee shows die ze dit jaar in Nederland geven. Met een voorprogramma (Pitchlight) dat de sfeer er al goed inkreeg kon de avond al amper stuk, ware het niet dat de DJ tussen voorprogramma en hoofdprogramma de sfeer helaas niet lekker oppikte. Desalniettemin raakte het publiek in totale vervoering toen de helden uit de jaren '70 het podium betraden. McKay nam enkele oud bandleden mee, en vulde aan tot een volle 13-mans band, natuurlijk inclusief een 4 man sterke blazerssectie, 2 toetsenisten, drums, percussie, gitaar, bas en drie fantastische stemmen op de voorgrond. Was de fantastische gitaarsolo bij 'Shining star' al een streling van het gehoor, het was slechts het begin van een show waarbij solo op solo volgde, een saxofoonsolo van Ed Wynne de heerlijke keyboardsolo van Ben Dowling opvolgde, alvorens een rustige romantische extended version van 'After the love has gone' ingezet werd. Wynne gaf met zijn saxofoonsolo aan het einde van het nummer aan dat je met een altsax niet beperkt bent tot de lagere tonen, maar ook ongehoord hoge maar zuivere klanken kan produceren. Circulair breathing leek voor hem te zijn gevonden. Nadat zanger Tim Owens het publiek opwarmde met een zanglesje (All Love), was het tijd voor het swingende werk. 'In the stone', met misschien de meest geniale intro die er bestaat, was een korte, maar krachtige opener om 'Fantasy' in te leiden. De schitterende zwart/zilveren pakken van de band waren al in stijl, maar de onvermoeide danspasjes in de bruggen gaven aan dat een echte band geen extra dansers nodig heeft. Toen gitarist Al McKay aan het eind van het nummer een meesterlijke gitaarsolo neerzette, bleek duidelijk waarom deze man reeds vijf Grammy-awards in zijn kast heeft staan, en zo ongeveer in meer Hall of Fame's staat dan wie dan ook. Aangezien het in Tilburg de dag was na de 62e verjaardag van de gitarist, eerde de band hem hierop met een funky "Yo Al, it's your birthday", waarvan McKay zichtbaar genoot.
|
|
|
 Een aantal maanden geleden alweer hoorde ik een fantastisch jazz nummer op de radio. Omdat ik in de auto zat ging het aan mij voorbij wie ik hoorde zingen. Eenmaal thuis ben ik het toch nog eens gaan nakijken en het bleek "Back it up" van niemand minder dan Caro Emerald. Een paar maanden later hoorde ik haar nogmaals, dit keer bij Giel Beelen in zijn ochtendshow. Ze speelde hier onder andere een waanzinnige eigen versie van Lady Gaga's "Bad Romance". Dit was toch wel het teken om uit te zoeken wie deze zangeres eigenlijk is. Caro Emerald is een zangeres van Nederlandse bodem, geboren als Caroline van der Leeuw. Deze Amsterdamse van inmiddels 28 jaar studeerde jazz en zang aan het conservatorium. Ze geeft zangles aan de zangschool van Babette Labeij, is vocal coach bij Popstars en dirigente van Kinderen voor Kinderen. Haar bekendheid kwam echter bij de release van eerder genoemde single "Back it Up". Dit nummer werd oorspronkelijk geschreven voor een Japanse popgroep en Van der Leeuw zou slechts de demo inzingen. Ze voegde het gelukkig ook toe aan haar eigen repertoire. In 2008 werd het nummer voor het eerst voor het grote publiek gezongen op de lokale Amsterdamse zender AT5. Pas in juli 2009 werd het nummer officieel uitgebracht op Grandmono Records, het label van haar producers. Het nummer steeg gelijk naar de eerste plaats in de iTunes Jazz Charts en bleef daar bijna 5 maanden.  Ook haar tweede single is een regelrechte hit te noemen. Martini koos dit nummer, "A night like this" voor een nieuwe reclame campagne, waarin Caro ook even te zien is. Het staat nu op de eerste plek in de iTunes top 100 en op de 18e plaats in de Top40. Redenen genoeg om een album te lanceren dus. En dat was deze week eindelijk zover. Op 28 januari was in de kleine theaterzaal CMA in Amsterdam een besloten feest voor vrienden en famile ter gelegenheid van de release van "Deleted Scenes from the Cutting Room Floor". Een ongelofelijk sfeervolle en toegankelijke plaat vol ballroom jazz, filmische tango’s, groovende jazz en aanstekelijke mambo’s, die klinken alsof ze in 1951 zijn opgenomen in Hollywood's befaamde scoring studio's. Ook de titel is een verwijzing naar de filmstudio's. Om dit gevoel te versterken is soms een authentiek krakend geluid van een grammafoonplaat waar te waarnemen. Dat het een bijzondere avond was werd wel duidelijk toen Caro na een aantal nummers letterlijk helemaal stil viel. De reden was de onverwachte opkomst van 3FM DJ's Giel Beelen en Gerard Ekdom. Als verassing overhandigden zij officieel het eerste exemplaar van "Deleted Scenes from the Cutting Room Floor" aan Caro. Een mooi moment op deze zeer geslaagde avond.
|
|
  De eerste CD-presentatie van het debuutalbum van de Limburgse The Mad Trist was gisteren in het Rotterdamse Rotown een groot succes. In de reeks van drie speelden de Maastrichtenaren vol overgave, alsof hun leven ervan afhing. Met 'Pay the piper' levert de bend een sterk debuut af, dat gisteren vrijwel in zijn geheel ten tonele werd gebracht. The Mad Trist staat voor Stonerrock, zeg maar een beetje als Queens of the Stone Age, maar dan iets meer richting de poppy kant. Technisch misschien niet altijd even strak, maar de band laat met hun optreden duidelijk zien zich op het podium vol in hun element te voelen. De zwoele gitaarrift lasten de zaal meezwemelen op de muziek van 'Caught up in mime', en met titeltrack 'Pay the piper' laat de band zien klaar te zijn de hitlijsten te bestormen. Ook 'Silverline' wordt vet ten gehore gebracht, alsof de band al jarenlang tourt door de States, en ondanks dat de band gewoon uit het zuiden van het land komt, klinkt de Maas meer als de Hudson. Zeker als je het krachtige geluid, heftige slagen op gitaar en bass hoort, kom je in vergelijking tot bands als dEUS en Triggerfinger, hoewel het geluid van de Maastrichtenaren zeer zeker op weg is een eigen herkenbare sound te waarborgen. 'Alibi', om mee te besluiten, mag van ons de komende tijd verpakt worden als nieuw stadslied van de Limburgse hoofdstad. Andre Rieu opgepast, The Mad Trist komt er aan!
|
|
|
|
|
|
|
|
Pagina 1 van 9 |
maxazine.hyves.nl
twitter.com/maxazinenl
www.youtube.nl/maxazine
Maxazine.nl RSS-feed
myspace.com/maxazine
