Gisteren liep ik door de Fame in Amsterdam. Als ik toch in de buurt ben, moet ik altijd even op zoek naar goede CD's voor weinig geld. Bij de Fame hebben ze een geweldige wand, he-le-maal vol met afgeprijsde schijfjes. En of dit nog niet genoeg is: ook op de beneden- én bovenverdieping staan rekken met 'discount discs'.

Als ik binnen kom neem ik in eerste instantie altijd eerst een sprintje naar de prijzenwand om vervolgens de trap op te rennen (het liefst met twee treden tegelijk). Boven is namelijk de Dance afdeling. Dit wil niet zeggen dat ik van Dance houd (ik kan er heel goed naar luisteren, daar niet van), maar ik was eigenlijk op zoek naar de nieuwe CD van Pendulum, genaamd Immersion. En het is de Fame of het is hem niet, dus ze hadden hem staan. (maar) Drie fonkelnieuwe exemplaren van de nieuwe CD van een groep, waar ik toch stiekem best heel erg fan van ben. Fan, sinds de remix die ze hebben gemaakt van 'Voodoo People' (origineel: The Prodigy, 1994). Met Immersion in mijn hand vluchtte ik naar de kassa, om vervolgens met een tasje in mijn handen naar het station te vliegen waar ik de trein richting Eindhoven zou nemen.

Eindelijk thuis, eindelijk de nieuwe CD van Pendulum beluisteren! Uitgaande van hun vorige album uit 2008, In Silico, had ik hoge verwachtingen van dit album. In Silico was namelijk een heel stoer en enigszins vernieuwend album. Lekkere beat, snelle synths en tóch weer dat bekende Pendulum trekje. En Immersion is precies zo. Helaas.

Ik kan drie goede punten opnoemen van het album: de voorkant (wat is die mooi!), het eerste nummer (wat als inleiding bedoeld is) en de samenwerking met de band 'In Flames', resulterend in het nummer 'Self vs. Self'. Meer goede punten heb ik eigenlijk niet.

Zoals gezegd, nummer één -Genesis- geeft een originele indruk. Het nummer schept een soort van hoop, waardoor je verwacht dat het album precies zo is als dat een nieuw album zou moeten zijn: origineel, strak maar vooral, nieuw. Het album doet de term 'nieuw' helaas geen eer aan.

Het enige opvallende aan dit album was de samenwerking met de band 'In Flames'. Zeg nou zelf, een Drum 'n Bass groep werkt samen met een Zweedse 'Melodieuze Metal'-band. Dit hoor je toch niet elke dag? Het resultaat mag er overigens zeker wezen. In eerste instantie klinkt het nummer wat apart, aangezien er twee verschillende stijlen door elkaar heen lopen, maar na een tijdje ben je hier aan gewend en merk je de geweldige combinatie van deze twee genres. Dit is een ietwat unieke samenwerking, maar zeker de moeite waard om te beluisteren!

Elk nummer wat ik van deze CD hoor doet mij denken aan een nummer op het vorige album 'In Silico'. De beat is hetzelfde, de snelheid is hetzelfde en zelfs sommige stukjes melodie zijn hetzelfde. Een enorme domper dus. Voor mensen die nog nooit van Pendulum gehoord hebben, kan ik deze CD aanraden. Dit is Pendulum in optima forma.

Voor mensen die Pendulum al kennen en ze enigszins volgen, is dit album niets nieuws. Er staan gewoon weer nummers op, afkomstig van de Australische Drum 'n Bass formatie 'Pendulum'. Niets minder, maar ook zeker niets meer.

(5/10)